Κριτικές για τις "Αναπάντεχες κλήσεις" στο Θέατρο ΕΛΠΙΔΑΣ

Η παράσταση “Αναπάντεχες Κλήσεις” στο Θέατρο ΕΛΠΙΔΑΣ έχει μεγάλη επιτυχία και πολύ καλές κριτικές από το κοινό. Δεν υπάρχει ούτε μια κριτική ενάντια στο έργο. Οι παραστάσεις συνεχίζονται με την προσμονή της πλατύτερης αναγνώρισης του κοινού. Είναι ένα έργο με μηνύματα κοινωνικά της εποχής μας, με πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή και πράγματι με μια αναπάντεχη λύση των προβλημάτων αυτών. 

Αναφέρονται ενδεικτικά μερικές από τις εξαιρετικές κριτικές, που έχει πάρει η θεατρική παράσταση ως τώρα, μέσω σελίδων του Θεάτρου στο διαδίκτυο όπως για παράδειγμα την Θεατρομάνια:

• ΜΠΑΜΠΗΣ:  Η παράσταση είναι εξαιρετική. Θα μπορούσα να πω πως είναι ένας ύμνος στην αισιοδοξία....

•      ΚΥΡΙΑΚΟΣ:  Πολύ καλή παράσταση, γεμάτη ανθρωπιά και ευαισθησία. Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές της, ιδιαίτερα εύσημα στον Κο Δεστούνη που υπηρετεί ακόμη και σε αυτήν την ηλικία τη τέχνη.

• ·  ΣΤΕΦΑΝΟΣ:  Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΜΕ ΩΡΑΙΑ ΜΥΝΗΜΑΤΑ. ΔΥΣΤΥΧΩΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΣΕ ΤΕΤΟΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΛΛΑ ΠΡΟΤΙΜΑΕΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΜΕ ΒΡΙΣΙΕΣ ΚΑΙ ΥΠΟΝΟΟΥΜΕΝΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΣΕΡΒΙΡΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΕΙ. ΟΜΩΣ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ ΑΛΛΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑΥΣΜΑ ΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΚΕΨΗ.

• ·  ΑΓΑΘΗ:  ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΑ ΔΟΣΜΕΝΗ, ΜΕ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΒΑΘΥ ΝΟΗΜΑ ΟΤΙ ΟΛΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΛΥΘΟΥΝ ΑΝ ΔΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΑΛΛΙΩΣ, ΜΕ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ. ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΗΘΟΠΟΙΙΑ.
• 
  
• ·     ΝΕΚΤΑΡΙΑ:  Είχαμε τη χαρά να παρακολουθήσουμε μια πολύ όμορφη και βαθιά παράσταση. Αξίζει πραγματικά να την δει κανείς, καθώς ιδιαίτερα στη χώρα μας και στη γκρίζα εποχή μας δίνει με τον τρόπο της έναυσμα για ελπιδοφόρες σκέψεις και για μια διαφορετική αντιμετώπιση των προβλημάτων της ζωής.

"Αναπάντεχες Κλήσεις" κριτικές

Επειδή η παράσταση “Αναπάντεχες Κλήσεις” έχει μεγάλη επιτυχία και δεν υπάρχει ούτε μια κριτική ενάντια στο έργο, οι παραστάσεις συνεχίζονται με την προσμονή της πλατύτερης αναγνώρισης του κοινού!  Είναι ένα έργο με μηνύματα κοινωνικά της εποχής μας, με πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή και πράγματι με μια αναπάντεχη λύση των προβλημάτων αυτών!


Οι κριτικές για τις “Αναπάντεχες Κλήσεις” από την Θεατρομάνια:

1
ΜΑΡΙΑ - 5 Ιανουαρίου 2017 στις 2:25 μμ
Μια αναπάντεχα όμορφη παράσταση. Την συνιστώ ανεπιφύλαχτα!!!

2
ΣΤΕΦΑΝΟΣ - 3 Ιανουαρίου 2017 στις 4:13 μμ
Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΜΕ ΩΡΑΙΑ ΜΥΝΗΜΑΤΑ. ΔΥΣΤΥΧΩΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΣΕ ΤΕΤΟΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΛΛΑ ΠΡΟΤΙΜΑΕΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΜΕ ΒΡΙΣΙΕΣ ΚΑΙ ΥΠΟΝΟΟΥΜΕΝΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΣΕΡΒΙΡΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΕΙ. ΟΜΩΣ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ ΑΛΛΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑΥΣΜΑ ΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΚΕΨΗ.

Κριτική για την Αυτοβιογραφία της Τούλας Μπούτου

Το τελευταίο τεύχος του περιοδικού του Δημοτικού Πνευματικού Κέντρου Λέρου -Τεύχος 20- Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2010, είχα την μεγάλη τύχη να λάβω από την δημιουργό του την κυρία Νινόν Δημητριάδου-Καμπούρη. Είναι η έκδοση: “Έκφραση λόγου και τέχνης” που συμπλήρωσε 29 τεύχη τόσο ξεχωριστής παρουσίας ανάμεσα στα λογοτεχνικά περιοδικά της χώρας μας.

Δυστυχώς έτσι ξαφνικά και τελείως αδικαιολόγητα σταμάτησε -ή μάλλον “σταματήθηκε” η υποστήριξη από τον Δήμο Λέρου- η κυκλοφορία αυτού του πραγματικά θαυμάσιου λογοτεχνικού περιοδικού, του πολυτονικού, του τόσο άρτιας αισθητικής εμφάνισης, σε χρώμα, σε ποιότητα χαρτιού και κυρίως σε περιεχόμενα. Η κ. Νινόν Δημητριάδου-Καμπούρη ήταν η διευθύντρια του περιοδικού και είχε διαθέσει όλη την πνευματική της εμβέλεια, τον χρόνο και τις ερευνητικές της ικανότητες για να ξεχωρίζει και ν’ απαθανατίζει την ύπαρξη των τόσο σημαντικών δρωμένων στον χώρο του πνεύματος από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του είδους, μέσα στις σελίδες του περιοδικού.

Τώρα. Ποιες κακές συγκυρίες-φθόνοι και σκοπιμότητες παίξανε τον ρόλο του “τέλους” του ας μην ψάχνουμε. Γιατί βέβαια ήταν και πολύ πριν προκύψει η σκληρή πρωτοφανής κατάσταση στη χώρα μας, όπως τα τελευταία αυτά χρόνια, που φοβάμαι ότι θα σφραγίσουν το παρόν και το άμεσο μέλλον της Ελλάδας μας. Έμαθα λοιπόν πως σ’ αυτό το κρίσιμο τεύχος 20 του 5^ου έτους του περιοδικού, περιλαμβάνεται και μια κριτική για το βιβλίο το αυτοβιογραφικό μου “Το παραμύθι μια ζωής” που είχε εκδοθεί στην Αθήνα το 2010 από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη.

Η κριτική είναι η παρακάτω:

«Πόσο δύσκολο είναι να γράψεις μια αυτοβιογραφία. Να τη γράψεις με ειλικρίνεια, να απομυθοποιήσεις χωρίς να εκθέσεις κανέναν, να ανοίγεις κύτταρο-κύτταρο τον εαυτό σου να προχωρείς στο βάθος αναμνήσεων, να χαίρεσαι, να πονάς κι όταν φτάνεις στο “δράκο” του παραμυθιού που παίρνει ότι πιο αγαπημένο σου, ν’ αντέχεις να μιλήσεις για τον σπαραγμό σου με το κεφάλι ψηλά. Στον θαυμάσιο πρόλογό του στο βιβλίο, ο Διονύσης Μαγκλιβέρας, τα αναλύει όλα αυτά με εμπνευσμένη γραφή.

Η πλούσια ζωή της Τούλας Μπούτου, γεμάτη από την επιστήμη της, τη λογοτεχνία, την προσφορά της, χώρεσε σε 347 σελίδες που συναρπάζουν, δίνοντας σπάνια κι άγνωστα για πολλούς στοιχεία για την ιατρική της ειδικότητα, την αναισθησιολογία. Θυμάμαι τη μητέρα μου -γιατρός κι αυτή- να λέει: “…σπανιώτατη η ειδικότητα του αναισθησιολόγου. Τώρα όμως έχουμε την πρώτη γυναίκα αναισθησιολόγο στην Ελλάδα, κάποια Σουβαλιώτη” -Μπούτου πλέον- κι έχω την τιμή να με αποκαλεί φίλη της.

Η ιστορία της αναισθησιολογίας στην Ελλάδα λοιπόν, συνυφασμένη με τη ζωή της Τ.Μ. Αρχίζοντας την αφήγησή της από ένα πρωινό του 1950 -φοιτήτρια ακόμη της Ιατρικής- που θα πήγαινε να γνωρίσει τον σπουδαίο χειρουργό (ιδρυτή και διευθυντή της κλινικής ”Λευκός Σταυρός” στον Πειραιά) τον Θόδωρο Λαμπράκη. Φόρεσε ένα “λουλουδάτο φουστάνι”:

“…ήταν το πιο χαρούμενο και σχετικά καινούργιο. Τώρα όμως ήταν τόσο δυνατοί οι χτύποι της καρδιάς μου, που φοβόμουν μήπως μπορούσε κανείς να τους διακρίνει κι έξω από το πολύ λεπτό ύφασμα”.

Ο Θόδωρος Λαμπράκης υπόσχεται να την προσλάβει γιατρό υποβοηθό στην κλινική του, σε λίγους μήνες που θ’ αποφοιτούσε, αλλά θέτει και έναν όρο. Να συνεχίσει στο εξωτερικό για να πάρει την ειδικότητα αναισθησιολόγου. Μέχρι τότε στα χειρουργεία, τη “νάρκωση” την έδιναν οι “ναρκωτές”, οι οποίοι δεν ήσαν γιατροί - αναισθησιολόγοι. Ο θαυμασμός της νεαρής γιατρού για τον Θόδωρο Λαμπράκη, τις πρωτοποριακές ιδέες του και τα όνειρά του για την πρόοδο της χειρουργικής, αλλά και η δική του πίστη στις ικανότητες της όμορφης, νεαρής κοπέλας, τους έφεραν κοντά. Έγινε ο μέντοράς της, την έστειλε με υποτροφία της κλινικής να μετεκπαιδευτεί στο Λονδίνο, πλάι σε διάσημους επιστήμονες.

Σε λίγο καιρό η Τούλα Σουβαλιώτη είναι η πρώτη γυναίκα αναισθησιολόγος στην Ελλάδα και αγαπημένη σύζυγος του Θόδωρου Λαμπράκη. Μαθαίνει λοιπόν ο αναγνώστης την εξέλιξη της ειδικότητάς της στην Ελλάδα και το εξωτερικό, μαζί με τα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα, αλλά μαθαίνει και τι σημαίνει Γυναίκα, Μάνα, Επιστήμων, Άνθρωπος.

Η Τούλα ζει για λίγο το παραμυθένιο όνειρο και μετά αρχίζει να δέχεται τα χτυπήματα. Και τα αντέχει συνεχίζοντας τον αγώνα της μέσα στην οικογένεια και στα χειρουργεία. Δεν έλειψε από προσκέφαλο ασθενούς, ακόμη κι όταν αυτή νοσούσε. Στάθηκε δίπλα σε φίλους, σε συγγενείς, σε αγνώστους. Ακόμη και λίγες ώρες πριν γεννήσει το τρίτο παιδί της, έτρεξε να δώσει νάρκωση σε άλλη έγκυο που θα έκανε καισαρική.

Και, από κοντά η λογοτεχνία, που αποκαλύφθηκε σαν ταλέντο της από τα 14 χρόνια της. Κι εξακολουθεί να την συντροφεύει και η Τούλα Μπούτου να την τιμά γράφοντας ποίηση, διήγημα, δοκίμιο, μυθιστόρημα, θεατρικά έργα. Κι όταν έχασε τον Θόδωρο Λαμπράκη ο πόνος έγινε ποίηση και γράφτηκε “Του κήπου η πολυθρόνα”:

…η πολυθρόνα σου η έρημη

του κάκου μέρα-νύχτα σε προσμένει.

Κι έτσι ως απλώνει ανώφελα τα χέρια της

Κι έτσι απ’ τον Πόνο ως φαίνεται γερμένη.

Αργότερα το φως ξαναμπαίνει στη ζωή της. Πρώτα με τη συνεργασία κι ύστερα με τον γάμο της με τον γνωστό καρδιολόγο Παντελή Μπούτο. Λίγη ηρεμία και μετά ο “δράκος” του παραμυθιού δείχνει για τα καλά τα δόντια του, δίνοντάς της το χειρότερο χτύπημα. Χάνει το γιό της.

Η Τούλα Μπούτου όμως και αυτό τον πόνο -που δυστυχώς δεν περνάει με καμία νάρκωση- εξακολουθεί να τον μετουσιώνει σε αγάπη.

Με αυτή την αγάπη έγραψε “Το παραμύθι μια ζωής” και με τρόπο απλό κι ανθρώπινο κάνει τον αναγνώστη συνοδοιπόρο της ζωής της. Μιας ζωής καθάριας, σαν ήσυχη συνείδηση».

Νινόν Δημητριάδου-Καμπούρη

Η εκλεκτή φίλη, η καλλιτέχνης, η προικισμένη μουσικά, λογοτεχνικά και με την ιδιαίτερη θέση της στο κοινωνικό πνευματικό σύνολο, Νινόν, είχε την ευγένεια να μου το στείλει, διότι κατά περίεργο τρόπο δεν το είχα ποτέ λάβει.

Έτσι, το αναρτώ αυτό που με αφορά για να υπάρχει πια μια φορά ακόμη σε μια τόσο σημαντική κριτική άποψη “για το Παραμύθι μου”. Όμως είμαι και δεμένη με την ιστορία του φωτοβόλου περιοδικού που έκλεισε στις σελίδες του τόσες λαμπερές λογοτεχνικές-ιστορικές φωνές. Ας ελπίσουμε για μια προσωρινή -όπως πιστεύουμε να είναι όλα όσα πλήττουν με πρωτόφαντο τρόπο την Ελλάδα μας τα τελευταία χρόνια. Όμως όχι μόνο αυτήν! Επιμένω πως μία “ομαδική σχιζοφρένεια” (απόλυτα σωστός ιατρικός όρος) έχει προσβάλλει όλο το ανθρώπινο δυναμικό του πλανήτη, αλλού περισσότερο αλλού λιγότερο, όμως ΔΥΣΤΥΧΩΣ είναι ΠΑΡΟΝ μια ασθένεια ιογόνος μεταδοτική που κολλάει και απλώνεται…

Ο Θεός, η Μοίρα και άνθρωποι σαν την Νινόν Δημητριάδου-Καμπούρη ας είναι κοντά μας για να υπάρχει ζωντανή η Ελπίδας μιας Επαναφοράς και Προόδου.

Τούλα Μπούτου

Κριτική Παναγιώτη Τέτση για το Τελευταίο Τρένο και το Μυστικό Μονοπάτι

Ο σπουδαίος ζωγράφος, ομότιμος καθηγητής και ακαδημαϊκός Παναγιώτης Τέτσης, ο οποίος πρόσφατα βραβεύτηκε με το πρώτο Κρατικό Βραβείο Εικαστικών Τεχνών-Γιάννης Μόραλης, με τίμησε γράφοντας μια μικρή κριτική για τα μονόπρακτά μου που παίζονται στο Θέατρο Ελπίδας, κάθε Τετάρτη στις 7 και Πέμπτη στις 8.

Τρίτη 2 Φεβρουαρίου 2016

     Χτες μόλις ήλθε ο φάκελος και τον άνοιξα επέπεσα στην ανάγνωση. Ανυπομονούσα να διαβάσω την πορεία των έργων σας. Έχετε γράψει έργα του αστικού Θεάτρου. Και βέβαια τι άλλο να γράφατε για τσελιγγοπούλες; Εικόνες του περιβάλλοντος που ζούμε, των προβλημάτων από εσωτερικά αίτια και μη.

     Οι δύο άνθρωποι στο «ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΡΕΝΟ» έχουν διαφορετικά προβλήματα. Άλλα η κοπέλα άλλα ο Άλκης και εκεί επάνω υφαίνετε έναν καμβά που ο ένας περνάει στον άλλον τα συναισθήματα και τη ζωή του. Βρήκα ότι ο χειρισμός της γραφής σας ήταν επιδέξιος που σε κρατούσε σε περιέργεια περί της ολοκλήρωσης του δραματικού τραγικού παιχνιδιού. Και να ο από μηχανής Θεός – η κλέφτρα. Πολύ πετυχημένο εύρημα. 

      Το «ΜΥΣΤΙΚΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ» εξαίσιο έργο, δραματικό, με αναπάντεχο τέλος. Και εκεί ο από μηχανής Θεός έρχεται και εισβάλλει και ανατρέπει τη ροή του έργου. Η δομή και στα 2 έργα είναι ενός maître και θα πρέπει να έχουν μεγάλη επιτυχία.

      Οι ηθοποιοί του θιάσου πολύ καλοί. Βύρων Κολάσης, Νίτα Παγώνη, Οδυσσέας Σταμούλης, Πάνος Νικολαίδης, Μιλένα Παρθενίου, Αναστασία Ελευθερίου και η Έφη Χαντζούλη. 

      Εσείς έχετε περγαμηνές φίλη μου και εύχομαι τα καλύτερα και στα προσεχή σας έργα. 

Χαιρετώ
Π. Τέτσης

Μια βραδιά για τον Παναγιώτη Τέτση

Μια βραδιά για τον Παναγιώτη Τέτση
στο Μέγαρο Μουσικής στις 29-02-2016
Αίθουσα Δημ. Μητρόπουλου

Από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού θεσπίστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα:
Βραβείο Εικαστικών Τεχνών
ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΟΡΑΛΗΣ
που θα απονέμεται ανά διετία σε διακεκριμένο εικαστικό καλλιτέχνη.

Για το έτος 2016 – με υπουργό τον κ. Αριστείδη Μπαλτά – σαν ο πρώτος τιμώμενος με το βραβείο επελέγει ο ζωγράφος – ομότιμος καθηγητής και Ακαδημαϊκός Παναγιώτης Τέτσης.
Ήμασταν εκεί αυτή την λαμπρή βραδιά, κι η μόνη λυπηρή νότα ήταν η απουσία του κορυφαίου μας Καλλιτέχνη και σπάνιας προσωπικότητας Ανθρώπου λόγω προβλημάτων υγείας του. Το βραβείο επέδωσε η Α.Ε. ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κύριος Προκόπης Παυλόπουλος.

Για την ζωή και το έργο του μίλησε η κ. Μαρίνα Λαμπράκη -
Πλάκα με τον γλαφυρό συναρπαστικό τρόπο που ξέρει να εκφέρει την κάθε ομιλία της.

Τονίσθηκε η μεγάλη προσφορά του Δάσκαλου από ανεκτίμητα έργα του – στην Εθνική Πινακοθήκη- Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου. Εκείνη η μοναδική στον κόσμο «Λαϊκή Αγορά» του που μόνη της θα καταλάβει έναν τεράστιο χώρο στο Μουσείο κρατώντας μιαν ασπαίρουσα καθημερινή Ελληνικότητα – το ασύγκριτο ελληνικό Φως – μέσα στην έκτασή της- Νομίζω 50 μέτρα μήκος με χιλιάδες λεπτομέρειες προσώπων και διαφόρων κινήσεων του κόσμου μέσα στο χώρο της Λαικής Αγοράς σε μια πανδαισία χρωματιστών πινελιών που ο καλλιτέχνης τις ζωγράφισε γονατισμένος μια-μια, ακουμπώντας πάνω τους την καρδιά του. Όλο το έργο του Π. Τέτση είναι μια αιωνιότητα για τα ανθρώπινα μέτρα.

Ο Υπουργός Πολιτισμού – Αθλητισμού ο κ. Α. Μπαλτάς μίλησε για τη σημερινή πραγματικότητα στην Ελλάδα, την θέση της ευκαιρίας και τις προοπτικές για τους νέους της χώρας μας σε σχέση με τον πολιτισμό – με μιαν υπερβολική θα ‘λεγα αισιοδοξία για ένα τέτοιο «τώρα» που βιώνουμε και ιδίως οι νέοι μας κι εύχομαι τουλάχιστον να σημαίνει αυτό κάποιο προμάντεμα για ένα καλύτερο «Αύριο».

Το βραβείο από τα χέρια του Α.Ε. Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Π. Παυλόπουλου παρέλαβε ο γιος του Δημιουργού Π. Τέτση ο νεαρός Αλέξης. Μας χάρισε ιδιαίτερη συγκίνηση το γράμμα ευχαριστιών της μητέρας του της κας Τέτση και τα δικά του γλυκά λυπημένα λόγια.

Αποχωρήσαμε σκεπτικοί με μιαν ευχή βγαλμένη απ’ όλες τις καρδιές μας. Να βρει πολύ γρήγορα ο αγαπημένος άνθρωπος, φίλος και καλλιτέχνης την υγεία και την ξεχωριστή ικμάδα του – για να χαρίσει στον κόσμο κι άλλες ασύγκριτες δημιουργίες του, τιμή για την Ελλάδα μας.

Τούλα Μπούτου

Δούλες στο Θέατρο Ελπίδας

Παραθέτω την ιδιαίτερα εμπεριστατωμένη κριτική του θεατρολόγου και κριτικού Κωνσταντίνου Μπούρα για το έργο Δούλες στο Θέατρο ΕΛΠΙΔΑΣ :

"Έχω δει το κλασικό πια έργο του «αιρετικού» κλέφτη της αστικής τάξης Ζαν Ζενέ ερμηνευμένο με πολλούς τρόπους: πολιτικό, μεταφυσικό, υπαρξιακό, ρεαλιστικό, σουρεαλιστικό, μπαρόκ, εξπρεσσιονιστικά… αλλά ποτέ μέχρι τώρα γκροτέσκο, να παραπέμπει τόσο έντονα στο δυτικοευρωπαϊκό κουκλοθέατρο. Αυτός ο υπερτονισμός τής θεατρικότητας στην αρχή με ξένισε, αλλά δεν με εμπόδισε να παρακολουθώ το νόημα. Μετά από λίγα λεπτά, όταν ο θεατής συντονίζει τις κεραίες του με τον επιχειρούμενο θεατρικό κώδικα, άρχισα να διεισδύω σε άλλα στρώματα του κειμένου, που δεν τα είχαν μέχρι τώρα αναδείξει άλλοι… είδα δηλαδή με νατουραλιστική προοπτική, τα αδιέξοδο αυτών των καταδικασμένων υπάρξεων που είναι καταδικασμένες σε μια ιδιότυπη φυλακή, σε διαρκή εξορία από τον εαυτό τους και το μόνο που τους μένει είναι να πιθηκίζουν τους κοινωνικούς ρόλους, αναζητώντας όχι τη διέξοδο αλλά την προσωρινή ανακούφιση. Αυτό το «παιχνίδι» με τους θεσμούς και τα πρότυπα της καθεστηκυίας τάξης, θα επιφέρει βέβαια μακροχρόνιες αλλοιώσεις στον ψυχισμό τους, ώστε παρασυρμένες από την θεατρικότητα του καθημερινού πλέον τελετουργικού παιχνιδιού τους και μην βρίσκοντας επαρκή ψυχ-αγωγία λόγω του κόρου που προέρχεται από τη μονοτονία και την έλλειψη φαντασίας, η οποία θα πυροδοτούσε αλλαγές στο αυτοσχέδιο «σενάριο», καταφεύγουν στην υπέρβαση κάθε φυσικού γραπτού και άγραφου νόμου, που είναι ο φόνος, η αυτοκαταστροφή, η μετάβαση σε μια άλλη φυλακή κυριολεκτικότερη κι ως εκ τούτου ένδοξη. Παρασυρμένες από την προσωρινή δόξα των δολοφόνων στις εφημερίδες και στα έντυπα μαζικής κατανάλωσης, οι δούλες θυσιάζουν στο βωμό μιας ψευδαισθητικής αναγνωρισιμότητας αυτό που δεν μπορούν να χαρίσουν η μία στην άλλη: τη Ζωή, την αναπνοή, το δικαίωμα να υπάρχεις ακόμα και μέσα σε τέσσερις τοίχους με την ελευθερία της σκέψης αλώβητη. Αυτή ακριβώς είναι και η αστοχία τους: αμαρτάνουν, γιατί δεν μπορούν να μεταπλάσουν ποιητικώς την ανιαρή καθημερινότητά τους, δεν μπορούν να πιστέψουν σε μεταθανάτιους παραδείσους, δεν αρκούνται σε παραμυθίες της ψυχής τους, δεν… δεν… Ενώ ο ποιητής Ζαν Ζενέ κατάφερε να μεταβολίσει την αθλιότητα της ζωής του σε υψηλή ποίηση και να περάσει στην Αθανασία δια του πνευματικού του έργο, μην δίνοντας παρηγοριά και ψεύτικες ελπίδες στους κατατρεγμένους, αλλά αποκαλύπτοντας το απλό μυστικό του αντικατοπτρισμού της Αλήθειας στην ατομική συνείδηση με υποκειμενικό τρόπο. Κι εκεί έγκειται η μόνη φιλοσοφική ελευθερία που επιφυλάσσει στους παρίες του: «να ιδώ τον κόσμο ανάποδα, τον αδελφό μου ξένο και τον οχτρό αδέλφι μου αδικοσκοτωμένο» (όπως λέει ο Βάρναλης). Πόσο σύγχρονο ακούγεται αυτό, την εποχή των φρούδων ελπίδων και των χρεοκοπημένων ιδεολογιών.

            Η παράσταση στο «Θέατρο Ελπίδας» έδωσε μιαν άλλη, πιο λαϊκή πλευρά του Ζενέ, μακριά από τα στυλιζαρίσματα των αστών σκηνοθετών κι ερμηνευτών. Ήταν για τούτο πέραν του συμβατικού κι ως εκ τούτου ευπρόσδεκτη στο κουρασμένο θεατρολογικό μου αισθητήριο.

            Σίγουρα θα ωφεληθεί ο θεατρόφιλος που θα την παρακολουθήσει. Είναι σαν τα έργα του Σαίξπηρ. Σε απρόσμενες σκηνικές παραλλαγές τους, ανακαλύπτεις καινούργια ανίδωτα υποστρώματα του κειμένου."

 https://grafei.wordpress.com/2016/01/07/οι-δούλες-του-ζενέ-στο-θέατρο-ελπίδ/

Θέατρο ΕΛΠΙΔΑΣ
Αριστοτέλους 53 & Σμύρνης
2108816780 - 6945262890

Σκηνοθεσία: Μανώλης Δεστούνης
Πρωταγωνιστούν: Μαρία Ιωαννίδου, Ράνια Πρέβεζα, Λίλιαν Παναγιωτοπούλου
Σκηνικά: Κική Μήλιου
Μουσική επιμέλεια: Νίκος Ασημάκης
Φωτισμοί: Στάθης Αναστασίου
Δευτέρα και Τρίτη στις 9μ.μ.
Εισιτήριο 10 ευρώ, μειωμένο 7 ευρώ

Οι εντυπώσεις της Ελένης Μπίστικα για το "Τελευταίο Τρένο & Μυστικό Μονοπάτι"

Η Ελένη Μπίστικα παρακολούθησε την Τετάρτη 2.12 την παράσταση των 2 μονόπρακτων μου Τελευταίο Τρένο & Μυστικό Μονοπάτι, και έγραψε τις εντυπώσεις της:

" Μια παράσταση Αποκάλυψη! Η ΕΛΠΙΔΑ για το καλό ελληνικό Θέατρο λάμπει στα κείμενα της κας Μπούτου, στα μάτια της DAME Νίτας Παγώνη, στη μελαγχολική ευγένεια του Βύρωνα Κολάση, στο μέλλον της Μιλένας Παρθενίου, στο στυλ του Οδυσσέα Σταμούλη, στην αλήθεια της Αναστασίας Ελευθερίου, στο μπρίο της Έφης Χαντζούλη Και στη σκηνοθεσία του Τάσου Λέρτα, στην αγάπη όλων των συντελεστών.         Ευχαριστώ!"

                                                                                        Ελένη Μπίστικα Καθημερινή

Την ευχαριστώ πολύ για το άρθρο της στην Καθημερινή:

"Δύο Κυρίες που τιμούν το Θέατρο, η Νίτα Παγώνη, ηθοποιός, και η ιατρός-λογοτέχνης Τούλα Μπούτου
Μία κυρία του Θεάτρου, η Νίτα Παγώνη, πρωταγωνίστρια του Εθνικού Θεάτρου στις καλές εποχές, που ντεμπουτάρισε ως "ενζενί" δίπλα στην Κατίνα Παξινού, συναντά στο Θέατρο ΕΛΠΙΔΑ, στο μονόπρακτο "Μυστικό Μονοπάτι", τη συγγραφέα του έργου κα Τούλα Μπούτου, ιατρό αναισθησιολόγο που, από νεαρή ηλικία γράφει θεατρικά έργα και ποιήματα. Και οι δυο, πρωταγωνίστρια της ζωής και της τέχνης, με το ξεχωριστό τους ταλέντο δίνουν στο θεατρόφιλο κοινό αυτό που αποζητά - την αλήθεια, τη συγκίνηση, τη δύναμη της ελπίδας ακόμη και στη σκια του θανάτου... Δυναμική η συνάντησή τους στο Θέατρο ΕΛΠΙΔΑ, στην Αριστοτέλους 53 και Σμύρνης, κάθε Τετάρτη, ώρα έναρξης 19:00, και κάθε Πέμπτη, ώρα 20:00, για τους φίλους του θεάτρου που αποζητούν το ποιοτικό έργο την ερμηνεία σε βάθος από ηθοποιούς που έταξαν υψηλές κορυφές στην καριέρα τους και όχι εύκολες θεαματικές επιτυχίες. Στο "Μυστικό Μονοπάτι" παίζουν δίπλα στη Νίτα Παγώνη οι ηθοποιοί Πάνος Νικολαΐδης, Μιλένα Παρθενίου,Αναστασία Ελευθερίου και Έφη Χαντζούλη.
Το άλλο μονόπρακτο, που παίζεται πρώτο, είναι το "Τελευταίο Τρένο", επίσης βιωματικό έργο της Τούλας Μπούτου, με πρωταγωνιστή τον Βύρωνα Κολάση, επίσης ηθοποιό πρώτων ρόλων στο Εθνικό Θέατρο και τους ηθοποιούς Οδυσσέα Σταμούλη και Μιλένα Παρθενίου. Το έργο αφορά την καθημερινή πραγματικότητα, έχει ζωηρούς διαλόγους και πυκνή δράση. Όλα αυτά με συντελεστές επιτυχίας τον έμπειρο σκηνοθέτη Τάσο Λέρτα, σκηνικά - κουστούμια Μαριλένα Μέλη, μουσική Ιωάννα Παρασκευοπούλου, φωτογραφία Αναστασία Λουκρέζη, φωτισμοί Στάθης Αναστασίου, βοηθοί σκηνοθέτη Μαριλένα Μέλη και Ελένη Καταλιακού. Γενική είσοδος 10 ευρώ, για φοιτητές, ανέργους και ομαδικά 7 ευρώ.
Σημασία στο Θέατρο έχει η παράσταση εκείνη που αγγίζει συναισθηματικά τον θεαστή και δίνει λύσεις και διέξοδο στα αδιέξοδα που μας επιφυλάσσει η πραγματικότητα - όπως πιστεύουν η λογοτέχνης, ιατρός Τούλα Μπούτου και ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου ΕΛΠΙΔΑ Μανώλης Δεστούνης, ηθοποιός. Παραστάσεις και ηθοποιοί που τιμούν το σανίδι και το κοινό, δίνουν ελπίδα για καλό θέατρο και σε δύσκολους καιρούς..."

Συναυλία Ελένης Καραΐνδρου στο ΔΘΠ

                                      Ε. Καραΐνδρου, Μανώλης Δεστούνης, Τούλα Μπούτου

Βραδιά Ελένης Καραΐνδρου στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
                                                                                    
16 Οκτωβρίου 2015

Ήταν μια πολύ επιτυχημένη βραδιά στο ΔΘΠ. Η συναυλία της Ε. Καραΐνδρου με την κρατική ορχήστρα Αθηνών και μουσική διεύθυνση Λουκα Καρυτινού, τραγούδι από την Μαρία Φαραντούρη και γενικά ένα πολύ σφιχτά δεμένο μουσικό σύνολο, μας χάρισε δυο ώρες ταξιδιού μουσικής αρμονίας.

Δεν είμαι κριτικός μουσικής, λατρεύω όμως τη μουσική. Η πρώτη σκέψη που μου ήρθε ακούγοντας ήταν πως είναι μια μουσική "σκεπτόμενη" που αντλεί τα θέματα της ύστερα από μια μελέτη βαθειά διεισδυτική. Η δημιουργός "μελετά" το θέμα της, και γράφει. Δεν έχει ηρωικά κρεσέντα να δυναστεύουν την ακουστική υπομονή μας, ούτε επιχειρεί να κατακτήσει το χώρο δυναμικά αδυνατίζοντας όποιες άλλες εντυπώσεις. Είναι μια μουσική που σε κατακτά ακολουθώντας σε, συνοδεύει τη σκέψεις μας, τις ήρεμες αναπνοές, τη γλυκύτητα της ώρας, συνοδεύει χωρίς να σε αφήνει να παραπαίεις ούτε μια στιγμή.

Έχει ένα δικό της μουσικό δρόμο η Ελένη Καραΐνδρου. Δεν ασθμαίνει. Ένα χάδι γυναίκειο, ερωτικής ελπίδας άνοιγμα, χωρίς του πάθους την οξύτητα ή τις αμφιβολίες του δισταγμού. Τα μουσικά της θέματα μπορείς να τα μαντεύεις μέσα σε άλλα καινούρια θέματα σε ένα διαχρονικό δέσιμο που έτσι τα δυναμώνει και τα κάνει διαχρονικά έτσι αισθάνθηκα ιδίως για εκείνο το ανεπανάληπτο τραγούδι της Ε.Καραΐνδρου "τιμή δεν έχει η αγάπη, τιμή δεν έχει και η ζωή..."

Η φωνή της Μαρίας Φαραντούρη τόσο βαθιά ζεστή αναλλοίωτη από τον χρόνο που ξέρει να σε ακουμπά να σε ευφραίνει και να σε κατακτά, είναι πράγματι τόσο ταιριαγμένη με το είδος της μουσικής την οποία εκφράζει. Ο Λουκάς Καρυτινός τόσο γνωστός και αναγνωρισμένος καλλιτέχνης διεύθυνε την όλη εκτέλεση του προγράμματος ιδανικά.

Απευθύνω σε όλους τους μουσικούς τα θερμά μου συγχαρητήρια για την τόσο λαμπερή προσπάθειά τους και να ευχηθώ να χαρούμε πολλές ανάλογες εκδηλώσεις στο ιστορικό θέατρο της πόλης μας. Επίσης η εκδήλωση αυτή να μεταφερθεί και να ακουστεί και σε άλλα ανάλογα πνευματικά κέντρα.