Προβολή στις 2 Οκτωβρίου για τα "Γράμματα"!!

Ο Τέλλος Φίλης για τα ''Γράμματα στη Γερμανία''

το πόστερ της ταινίας μας

Αναδημοσιεύω από το προσωπικό ιστολόγιο του Αντώνη Μποσκοίτη
ΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑΣΜΑΤΑ
http://bosko-hippydippy.blogspot.gr/2015/07/blog-post_19.html

Ο Τέλλος Φίλης για τα ''Γράμματα στη Γερμανία''

Την ταινία μικρού μήκους ''Γράμματα στη Γερμανία'' δεν την έχει δει κανένας άλλος πέραν των συνεργατών μου, καθώς απαγορεύεται κάθε δημόσια προβολή πριν την όποια φεστιβαλική πορεία της. Κανένας, εκτός ενός ανθρώπου που εκτιμώ πολύ και που έχει στηρίξει εδώ και χρόνια, όχι μόνο εμένα ως κινηματογραφιστή, αλλά και τη νεότητα γενικότερα. Σε όλα τα πεδία της Τέχνης: Κινηματογράφο, μουσική, θέατρο, εικαστικά, ποίηση. Ποιητής κι ο ίδιος, ο Τέλλος Φίλης, ο εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενος, είχε την ευκαιρία να δει την ταινία μου, όπως κι εγώ είχα τη χαρά να του τη δείξω σε πριβέ προβολή. Πέρασαν μέρες, ξεχαστήκαμε με τα τρεχάματα μας, ώσπου έλαβα την κριτική του για τη δουλειά μου. Πιστέψτε με, δε θα τολμούσα να δημοσιεύσω την κριτική κανενός άλλου ανθρώπου προτού η ταινία συναντηθεί για πρώτη φορά με το κοινό της οπουδήποτε. Είπαμε, όμως, ο Τέλλος είναι ένας, έχει φάει τον κινηματογράφο με το κουτάλι στη ζωή του, άρα ο λόγος του έχει για μένα και τους συνεργάτες μου ιδιαίτερη σημασία. Τον ευχαριστούμε όλοι, λοιπόν, για τα καλά του λόγια και για την ουσιαστική - όπως διαπιστώνει κανείς - κριτική του. Με συγκίνησε και με γέμισε χαρά προσωπικά:

Με αφορμή μιαν αναχώρηση, μια ταινία για την εγκαρτέρηση, με πρωταγωνιστές χέρια και μάτια, άλλοτε με θέληση, άλλοτε με απώλεια κι άλλοτε σαν μια μνήμη του οικείου που αφέθηκε να γίνει μια ξένη τύψη, πικρή σαν μελωδια που ακούς από ένα αποθηκευμένο στο πίσω μερος του μυαλού σου τρανζίστορ. Κάποιες ταινίες και κάποιοι δημιουργοί στα χρόνια της τεχνολογικής εξέλιξης, επιμένουν να ξύνουν την ουσία του κινηματογράφου. Αυτό κάνει ο Μποσκοΐτης με υπέροχη αίσθηση του μέτρου, με σχεδον γεωμετρικής συναισθηματικής δύναμης πλάνα και πολύ σοφά, χωρίς ίχνος διαλόγου, οδηγεί τον θεατή στην απόλυτη κατάδυση ενός κινηματογράφου που δεν αφηγείται, αλλά σε υποχρεώνει να μπείς ανάμεσα στα χέρια και τα μάτια των ηρώων, αναγκαίο κι ικανό σκουπιδάκι μιας ευαισθησίας που προσπέρασες και τώρα, να εδώ μπροστά σου, σε εκδικείται και σε στεριιώνει σε ακραία τοπία μιας μνήμης, της οποίας υποψιάζεσαι τις εκδοχές της με λύπη. Κι όλο αυτό σχολιασμένο με έναν τρόπο μοναδικό από την σύνθεση της κας Ελένης Καραΐνδρου, που επιδέξια σε οδηγεί στο κοντά, στο μακριά, στο βλέμμα και στον χρόνο, στο μέσα των ανομολόγητων αισθημάτων, στο έξω της δράσης που γίνεται πλοκή, που γίνεται ενα ρέκβιεμ μιας απόφασης που κλείνει με μια συνεύρεση απόντων. Είναι ό,τι πιο ώριμο κι ό,τι πιο ποιητικό έχει κάνει ως τώρα ο Μποσκοΐτης. Ζήλεψα και θαύμασα! Την απόλυτη εκφραστικότητα ενος σπουδαίου ηθόποιού όπως ο Μανώλης Δεστούνης, την σωματική δύναμη της απώλειας που μεταδίδει εντελώς κινηματογραφικά η πρωταγωνίστριά Λίλα Μπακλέση και την βαθιά επίμονη θέληση ενος καθαρά ποιητικού προσώπου που ειναι ο Απόλλων Μπόλλας. Βέβαια αυτή η ορθολογιστικά προσεγμένη φωτογραφία του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου κι οι φωτισμοί του χειρουργείου στο τελος με το πρώτο πλάνο έβαλαν το χεράκι τους για να γίνει ένα κινηματογραφικό θαύμα! Ο σκηνοθέτης πρέπει να τους ευχαριστήσει όλους αυτούς! Το πιο σημαντικο ομως στο κράτησα για το τέλος: Ένιωσα μια περηφάνεια, Αντώνη μου, αυτή την περηφάνεια που έχουμε όλοι ανάγκη σε τούτες τις κακές εποχές, ότι κάποιοι άνθρωποι τελικά  ΔΕΝ ΑΝΘΙΣΑΝ ΜΑΤΑΙΩΣ. Εσύ λοιπόν είσαι ένας απ' αυτούς. Σε ευχαριστώ από καρδιάς για την εμπιστοσύνη. 

Τέλλος Φίλης, Θεσσαλονίκη 18 Ιουλίου 2015

«Γράμματα στη Γερμανία» δια χειρός Αντώνη Μποσκοΐτη

ΓΡΑΦΕΙ Παναγιώτης Μήτσικας 7 Ιουλίου 2015

Πεπειραμένος ντοκιμαντερίστας underground προσώπων του πολιτισμού με ανεπανάληπτη γοητεία (ελληνική ροκ σκηνή των ’70s, Κατερίνα Γώγου, Νίκος Κούνδουρος, Φλέρυ Νταντωνάκη), o Αντώνης Μποσκοΐτης επιστρέφει στα κινηματογραφικά δρώμενα με μία μικρού μήκους ταινία, τιτλοφορούμενη «Γράμματα από τη Γερμανία».

Το διαρκειας 15 λεπτών φιλμ, έχει γυριστεί σε Ελλάδα και εξωτερικό (Λουξεμβούργο) και βασίζεται στο διήγημα «Άρνηση» από τη συλλογή διηγημάτων «Το Ρετιρέ» της Τούλας Μπούτου, η οποία υπογράφει και το σενάριο. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους θα δούμε τον, θεατρικής παιδείας, Μανώλη Δεστούνη, τον νεαρό Απόλλωνα Μπόλλα και την ιδιαίτερα ταλαντούχα Λίλα Μπακλέση. Για το τέλος, αφήσαμε το καλύτερο: για τη μουσική της ταινίας είναι υπεύθυνη η σπουδαία Ελένη Καραΐνδρου, μία συνθέτρια-ορόσημο για την Ελλάδα και όχι μόνο.

Η υπόθεση αφορά μία ιστορία μετανάστευσης στην Ελλάδα των αρχών του 1960: Ένας γέρος πατέρας (Μανώλης Δεστούνης) μένει πίσω με τη νύφη του (Λίλα Μπακλέση), γράφοντας γράμματα στον γιο του (Απόλλων Μπόλλας) που έφυγε μετανάστης στη Γερμανία. Ο θάνατος του νέου θα ανατρέψει τις ψυχολογικές ισορροπίες όλων τους…

πηγή: 

 

"Γράμματα στη Γερμανία"- trailer

Άρνηση (Γράμματα στη Γερμανία)

από τα γυρίσματα της μικρού μήκους ταινίας

"Γράμματα στη Γερμανία" σε σενάριο βασισμένο

στο διήγημα "Άρνηση"

(φωτο: Βύρων Γκουλάκης)

περισσότερα για την ταινία και τους συντελεστές:

fb Manos Destounis

«Π

ατέρα», του είπε κυπαρίσσι σωστό απέναντί του. «Φεύγω πατέρα. Μα θα γυρίσω πάλι. Θα λείψω όσο χρειάζεται. Μπορεί και χρόνια. Μα θα γυρίσω σαν που πρέπει. Μη θλίβεσαι. Θα’χεις τα γράμματά μου. Θα’χεις τη σκέψη και τη φροντίδα μου».

Ζεστή που’ταν η ανάσα του πάνω στ’ άσπρα γένεια! Ζεστά που κλείσαν τα χέρια του το δικό του τρεμουλιάρικο και τ’ άλλο, το τσεκουρωμένο απ’ την αρρώστια. Το σηκώσαν τ’ άψυχο οι δυνατές παλάμες και το’ σφιξαν μαζί με τ’ άλλο δυνατά και τρυφερά πολύ.

«Παιδί μου, να’ ταν να σου κρεμάσω φυλαχτό τη γέρικη καρδιά μου στα νια σου στήθεια! Να τήνε πάρεις μαζί σου στα μαύρα ξένα. Μα μόνο που την τρύπησε σκληρά το στερνό του τρένου σφύριγμα, και απόμεινε να χτυπά μόνη κι αβοήθητη».

Κι ύστερα τα γράμματα. Χάντρες στ’ ατελείωτο κομπολόι προσμονής. Τα κράταγε λίγο, σφιχτά στο στήθος του πριν τ’ ανοίξει. Κι ύστερα να που και το τσεκουρωμένο χέρι σάλευε λίγο-λίγο τ’ ακίνητα δάχτυλα – τόσο δα – στην υπέρτατη πεθυμιά να τ΄ανοίξει όσο γίνεται γρήγορα. Γρήγορα να’ ρθει η μεστή φωνή στα γέρικα αυτιά να τα χαϊδέψει. Ν’ αντέχουν μέχρι να την ξανακούσουν.

Και τα βράδια, σαν πόσα νάγαψε το δικό του τρεμουλιάρικο χέρι; Γράμματα αραδιαστά, βασανισμένα. Γράμματα φιλιά και ευχές κι ελπίδες. Γράμματα χελιδόνια γυρισμού κι απελπισίας κάλεσμα.

Σαν πόσα να’ στειλε – Germany – στην πόστα; Ούτε που περίμενε πια στο τέλος. Μόνο επιθυμούσε. Επιθυμούσε να στείλει κοντά την πλημμύρα της ψυχής του. Τίποτ’ άλλο. Παιδί μου, κι αγαπημένο μου και γιέ μου ακριβέ. Και μη νοιάζεσαι για μένα. Κοίταξε τη ζωή και τη δουλειά σου.

Πόσος να πέρασε καιρός; Ποιος τον μετράει; Το χέρι το αριστερό όλο και βάραινε και το πόδι σερνόταν – ασήκωτο που έγινε!

Η σκέψη δεν ήθελε πια να τριγυρίζει. Μόνο να βάζει το χέρι να γράφει αργά, σα να’ σκαβε ένα λάκκο βαθύ μ’ επιμονή και πίστη χωρίς μάτια.

Στο κατώφλι του σπιτιού, ασάλευτη μορφή, τη φιγούρα του ταχυδρόμου είχε πια ξεχάσει. Μα να που κείνος τον πλησιάζει σήμερα. Και του δίνει φάκελο από γνώριμο χέρι γραμμένο. Κι άγνωστη μορφή να λέει: «Άγνωστος»; Δε λαθεύουν τα μάτια βοηθημένα απ’ τα γυαλιά.

Ο «Άγνωστος» είναι ο γιος ο ακριβός του. Γυρίζει το φάκελο. Πώς το’ καμε κι αποστολέα έχει βάλει; Πώς ξέχασε την υπόσχεση που’ κανε; Και τότε μέσα σε μια, τρομερή μικρή στιγμή, δεν υπάρχει στήριγμα ν’ ακουμπήσεις και μαξιλάρι τον ύπνο ν’ αγκαλιάσει. Ανάσα δεν υπάρχει να ζεστάνει φούχτες, παγωμένες κι αγκαλιά να γεμίσει. Είναι αλήθεια όσα τ’ αυτιά δεν ήθελαν ν’ ακούσουν και τα μάτια δεν θέλανε να δούνε. Κι η φωτογραφία με το σιδερένιο κουτί… Μα πώς μπόρεσε ένα κουτί να κλείνει τη λεβεντιά και τη ζωή; Και το φρικτό γράμμα με τα «συλληπητήρια βαθιά». Και τ’ απλωμένα συμπονετικά χέρια και τα χαμόγελα με την απόμακρη θλίψη, όλα είναι αλήθεια.

Και τα δυο χρόνια, ναι δυο είναι τα χρόνια, τώρα μπορεί πια να το πει, το ξέρει, που φεύγουν τα άσπρα γράμματα, λουλούδια σε βράχο φυτρωμένα χωρίς απόκριση να περιμένει καμιά. Άσβεστη φλόγα σε ξεχασμένο καντήλι οι αράδες και μόνη άρνηση τ’ όνομα του αποστολέα. Αυτό ποτέ. Για να μην υπάρχει δρόμος να υποχωρήσει η ελπίδα. Μόνο το τελευταίο. Πώς ξέφυγε του σκοτισμένου νου αυτή η αράδα, η καταλύτρα του ονείρου;

Τώρα καημέ μου αβάσταχτε! Δάκρυα από στερεμένα μάτια να’ βρεις και κραυγές από ξεραμένα χείλια.

Τώρα που πια δεν μπορεί η περήφανη πεισματική άρνηση, κάστρο να γίνει, ας γείρει το νικημένο κεφάλι, σιμά, σιμά στη γη.

Από τη συλλογή διηγημάτων Το ρετιρέ, εκδ. Θουκυδίδης, 1987

Ο Αντώνης Μποσκοΐτης για τα "Γράμματα στη Γερμανία" της Τούλας Μπούτου

 

«Γράμματα στη Γερμανία», η ιστορία μιας μικρού μήκους ταινίας με θέμα τη μετανάστευση και την απώλεια

Σε σκηνοθεσία Αντώνη Μποσκοΐτη, σενάριο Τούλας Μπούτου και πρωτότυπη μουσική Ελένης Καραΐνδρου 

Από τον ΑΝΤΩΝΗ ΜΠΟΣΚΟΪΤΗ 

φωτο: Γιάννης Πρίφτης

Πριν από δύο μήνες έλαβα ένα τηλεφώνημα από την Πειραιώτισσα συγγραφέα Τούλα Μπούτου. Τη Μπούτου τη γνώριζα εξ αποστάσεως, όχι μόνο ως θεατρική συγγραφέα (είχα δει θεατρικά έργα της σε αθηναϊκές σκηνές), αλλά και ως την πρώτη γιατρό αναισθησιολόγο στην Ελλάδα της δεκαετίας του 1950, όπως και ως σύζυγο του σπουδαίου γιατρού Λαμπράκη, αδερφού του Γρηγόρη. ''Έχω ένα διήγημα και θέλω να το κάνετε εσείς μικρού μήκους ταινία'' μου είπε. Αρχική και αναμενόμενη σκέψη μου ήταν πως η Μπούτου θα επιθυμούσε να καταθέσουμε το σενάριο στο ΕΚΚ και πως η ταινία θα γυριζόταν όταν και αν εγκρινόταν απ' την αρμόδια επιτροπή. Της ξεκαθάρισα απ' την πρώτη στιγμή πως αν είναι να περιμένουμε την έγκριση και πόσω μάλλον την εκταμίευση από το ΕΚΚ, καλύτερα να τα παρατήσουμε. Με καθησύχασε λέγοντας μου πως την παραγωγή θα αναλάμβανε εξ ολοκλήρου η νεοσύστατη εταιρεία Sequence & Stage Prod., η οποία θα δραστηριοποιηθεί απ' την ερχόμενη σαιζόν σε κινηματογραφικές και θεατρικές παραγωγές. ''Μέσα τότε!'' συμφώνησα, δώσαμε τα χέρια και ακόμη ένα κινηματογραφικό ταξίδι ξεκίνησε με τις καλύτερες μάλιστα προδιαγραφές!

Ένα πρώτο άγχος ήταν να εξασφαλιστούν οι αμοιβές όλων των μελών του συνεργείου. Στην Ελλάδα του 2015 ως γνωστόν κάνεις σινεμά εκ των ενόντων, αλλά αυτό μπορεί να συμβεί - κατά τη γνώμη μου - μόνο μία φορά. Δε μπορείς δηλαδή να τηλεφωνείς σε κόσμο εργαζόμενο και να λες ''Πάμε να κάνουμε την ταινία μου''. Το έκανα μία φορά στο ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου, τα παιδιά στάθηκαν με προθυμία στο πλάι μου, εξ ου και στο ζενερίκ τέλους υπήρχαν τα ονόματα δέκα συμπαραγωγών. Σ'αυτό το trip, ωστόσο, είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην ξαναμπώ. Όταν, λοιπόν, ξεπεράστηκε κι ο συγκεκριμένος σκόπελος, άρχισα να μαζεύω τον κόσμο. Ο πρώτος φυσικά ήταν ο Δημήτρης Θεοδωρόπουλος, διευθυντής φωτογραφίας όλων των μέχρι τώρα ταινιών μου και ο πιο στενός μου συνεργάτης την τελευταία 15ετία. Ο Δημήτρης έφερε τους δύο βοηθούς του στην κάμερα, τον Αλέξη Καπιδάκη και τον Μάξιμο Θεοδωρόπουλο, όπως και τον Γιάννη Μαραγκουδάκη, τον Νο 1 ηλεκτρολόγο του ελληνικού σινεμά.

…

Περισσότερα εδώ: http://www.lifo.gr/team/u46465/57919

Πηγή: www.lifo.gr

Μ.Μ. ταινία "Γράμματα στη Γερμανία" πάνω σε διήγημά μου!

Είχα πάντοτε την επιθυμία να γυριστεί σε ταινία μικρού μήκους κάποιο από τα διηγήματά μου. Πράγμα που μου είχαν υποδείξει και πολλοί αρμόδιοι κριτικοί λογοτεχνίας. Έτσι κάποια στιγμή επέλεξα την Άρνηση από τη βραβευμένη συλλογή διηγημάτων μου Το ρετιρέ, εκδ. Θουκυδίδης, 1987. Ως τίτλος της ταινίας καθορίστηκε Γράμματα στη Γερμανία. Σκηνοθέτης ο εξαιρετικός Αντώνης Μποσκοΐτης, που έχει ένα ευρύ πλάτος δημιουργίας ταινιών (όπως της ταινίας για την Κατερίνα Γώγου που ακόμα διανύει πορεία), πρωταγωνιστής ο εκλεκτός σε όλα τα είδη του θεάτρου ηθοποιός Μανώλης Δεστούνης (όπως και σε πολλά άλλα δικά μου έργα, Τα ρολόγια της ζωής μου, Γεώργιος Δροσίνης, μια αμυγδαλιά ανθίζει στη νεκρή γη, Αν άλλαζαν όλα, κ.α.) Δίπλα του δυο νέα παιδιά, ταλαντούχοι ηθοποιοί, ο Απόλλων Μπόλας και η Λίλα Μπακλέση.

Δεν θα αργήσουν να ολοκληρωθούν τα γυρίσματα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Όσο για τη μουσική πιστεύω πως κι αυτή θα είναι κάτι το ξεχωριστό.

Μπορείτε περισσότερα να δείτε εδώ

fb Manos Destounis

fb Antonis Bosko

"Τούλα Μπούτου, μια γυναίκα-θησαυρός"

Της Βένας Γεωργακοπούλου

http://www.efsyn.gr/?p=174895

Ο έμπειρος κινηματογραφιστής Στέλιος Χαραλαμπόπουλος επί τρία χρόνια έψαχνε με πάθος την ιστορία του γιατρού, του αθλητή, του αγωνιστή που έπεσε από μια δράκα φασιστών το 1963. Στις μέρες που ζούμε το παλικάρι από την Κερασίτσα θα σας φανεί πιο ζωντανό και κοντινό σας από ποτέ.

...
"...Τούλα Μπούτου, μια γυναίκα-θησαυρός: «Στην ταινία εμφανίζονται πολλοί άνθρωποι που γνώρισαν τον Λαμπράκη, τους βρήκα μόνος μου, από τον έναν στον άλλο. Από την οικογένεια, εκτός από τη γυναίκα του, που ζει ακόμα, είχα την τύχη να συναντήσω τις γυναίκες δύο αδελφών του. Η γυναίκα του Μήτσου, η Ολγα, ζούσε ακόμα στην Κερασίτσα, την πρόλαβα, πήγα και είχε την καλοσύνη να μου βγάλει φωτογραφίες, κάρτες, γράμματα που δεν είχαν ξαναεμφανιστεί. Ακόμα μεγαλύτερος θησαυρός αποδείχτηκε η Τούλα, η γυναίκα του άλλου αδελφού του, του Θόδωρου, που ήταν κι αυτός γιατρός. Η Τούλα τον ήξερε περισσότερο από όλους, από τη δεκαετία του ’40 μέχρι το τέλος της ζωής του. Οταν ήταν φοιτήτρια Ιατρικής τον είχε καθηγητή, μετά παντρεύτηκε τον αδελφό του, μπήκε στην οικογένεια και ο Λαμπράκης τής ξεγέννησε δυο παιδιά. Και επειδή η Τούλα ήταν από τους πρώτους αναισθησιολόγους στην Ελλάδα, συνεργάστηκε μαζί του και σαν γιατρός. Ηταν ευχής έργο που τη γνώρισα, έναν τόσο καλό και συγκροτημένο άνθρωπο. Μου έδωσε φωτογραφίες και μια επιστολή, που του είχε στείλει ο αδελφός του Θόδωρος από την Ικαρία, εξόριστος. Είχε βγει στο βουνό στην κατοχή, Κεντρική Μακεδονία και Ηπειρο, και χειρουργούσε, έσωσε ένα κάρο μαχητές του ΕΛΑΣ. Και λέει στην επιστολή του στον Λαμπράκη: “φρόντισε την κλινική”...».

Όλη η συνέντευξη για την ταινία του σκηνοθέτη Στέλιου Χαραλαμπόπουλου "Γρηγόρης Λαμπράκης: Μαραθώνιος μιας ημιτελούς άνοιξης", εδώ: 

Μπομπινόφωνο και 8αράκι φιλμ δείχνουν άγνωστο Λαμπράκη