Ιατρική και λογοτεχνία

Τούλα Μπούτου

Ιατρική και λογοτεχνία

Υ

πάρχει μια στενή σχέση, μια συγγένεια της Ιατρικής με τη λογοτεχνία, με την Τέχνη γενικά. Ο Μουσηγέτης Απόλλων, θεός και πατέρας του Ασκληπιού, ήταν συγχρόνως και γιατρός του Ολύμπιων Θεών. «Ιατρική δει και μουσική και πάνυ συγγενής εισίν και των δυο τεχνέων πατήρ εις, Απόλλων» (Ιπποκράτης προς Φιλοποίμενα χαίρειν). Είναι μια αλληλουχία: Νόσος = ανάγκη ιατρικής = Επίκληση σε ανώτερες δυνάμεις = Φαντασία, ύμνοι, ελπίδα και ποίηση…  Και ο περιβόητος κιθαρωδός Ορφέας, ποιητής και ιατρός «Νόσων τα ιάματα και τροπάς θεών ανακαλύψας». Ο Παυσανίας αναφέρει: «Ο Ορφέας χορηγούσε φάρμακα δια νόσους». Η φαντασία είναι απαραίτητη τόσο στην επιστήμη, όσο και στην τέχνη, τη λογοτεχνία, την ποίηση. Λέει και ο Πίνδαρος: «Ο Ασκληπιός έμαθε πολυπύμενας ανθρώπους ιάσθαι νόσους». Θεραπεύει έλη, τραύματα, πυρετούς «διότι κατέχει φαρμάκων μαλακόχειρα νόμον».

Η Τούλα Μπούτου άρχισε να γράφει από πολύ νωρίς με Ποίηση. Έγραψε το πρώτο της ποίημα σε ηλικία 9 ετών «Για μια νεκρή πεταλούδα». Όμως υπήρχε από τα νεανικά της χρόνια μια έλξη για την Ιατρική και το πρώτο βιβλίο της κορυφαίας αυτής επιστήμης που έπεσε στα χέρια της (αφού άνοιξε μυστικά την μικρή βιβλιοθήκη της οικογένειας) ήταν μια πρακτική Ιατρική του Βεγκλίδη.

Έτσι ακολούθησε το δρόμο της Ιατρικής και μάλιστα με ειδικότητα που κι αυτή άπτεται της μυθολογίας και των φαρμάκων που επιδρούν στη σκέψη και το νευρικό σύστημα – την αναισθησιολογία. Αυτή η ειδικότητα, σε σχέση με τις άλλες χώρες, έφτασε πολύ καθυστερημένα στην Ελλάδα. Η Μεγάλη Βρετανία ήταν η χώρα στην Ευρώπη που έγινε η πατρίδα της αφού κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και μετά, η ανάγκη για αναισθησιολόγους ήταν πιεστική καθώς υπήρχαν τόσοι τραυματίες πολέμου και τόσοι χρονίως πάσχοντες που είχαν ανάγκη για χειρουργική επέμβαση και επομένως τη μεγάλη βοήθεια ενός ειδικού γιατρού που θα καταπολεμούσε τον πόνο, θα χάριζε τη χαλάρωση και θα παρέδιδε τον πάσχοντα στα χέρια του ειδικού χειρουργού για κάθε περίπτωση έτοιμο να υποστεί την επέμβαση. Έτσι, η Τ.Μ. βρέθηκε μεταξύ των δύο μόνον τότε αναισθησιολόγων στην Ελλάδα, του Βύρωνα Μεγαλοοικονόμου, στρατιωτικού γιατρού που ο στρατός είχε φροντίσει να εκπαιδεύσει στην Αμερική για τις ανάγκες κυρίως του στρατού και το Στέφανο Κουρεμένο που ο περίφημος τότε γιατρός – χειρουργός Μαθιός Μακκάς είχε στείλει στην Αμερική να εκπαιδευθεί για τις ανάγκες του νοσοκομείου «Ερυθρός Σταυρός». Υπήρξε λοιπόν η πρώτη γυναίκα αναισθησιολόγος – γιατρός και η κύρια εκπαίδευσή της έγινε στην Αγγλία. Και ήταν ο συζυγός της, Θεόδωρος Λαμπράκης, ο πρώτος ιδιώτης γιατρός που ένοιωσε επιτακτική την ανάγκη να εγκαινιάσει το τμήμα «Νάρκωση» στην Κλινική του «Λευκός Σταυρός» του Πειραιά και την προέτρεψε γι αυτό. Έτσι, το χλωροφόρμιο – αιθέρας, το χλωριούχο αιθύλιο, με τις ασφυκτικές πρόχειρες μάσκες από ανίδεους ανειδίκευτους ανθρώπους πήραν τέλος. Και η ιατρική μπήκε σε ένα εντυπωσιακά νέο ρυθμό.

Όμως η Ποίηση, η Λογοτεχνία δεν ξεμάκρυναν ποτέ από τη φαρέτρα της νεαρής ιατρού. Ήταν το γλυκό ακούμπισμα, η παρηγοριά για τις σκληρές ώρες του χειρουργείου. Η μεταφορά στο χαρτί του συγγραφέα για σκηνές και περιγραφές από τη ιατρονοσηλευτική ώρα. Σε πολλά από τα έργα της υπάρχουν τέτοιες στιγμές δοσμένες με την τέχνη του λόγου.

Πέντε συλλογές διηγημάτων (Ρετιρέ, Λεπτές Ισορροπίες, Ο έρωτας ήρθε το φθινόπωρο, Παράλληλες Γραμμές, Ζωή Χαρισμένη). Από τις συλλογές αυτές η τελευταία «Ζωή Χαρισμένη» αφορά στις μεταμοσχεύσεις, αυτή τη ζωοδότρα και μια από τις κορυφαίες χειρονομίες προσφοράς από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Το έργο της επίσης περιέχει 6 ποιητικές συλλογές και 3 μυθιστορήματα, από τα οποία το «Γιατροί έξω από τα χαρακώματα» αφορά τη ζωή και το έργο των Γιατρών του Κόσμου, δηλαδή αυτούς τους επιστήμονες με την ανεκτίμητη προσφορά τους σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Εκεί όπου η επίσημη κρατική ιατρική απουσιάζει κι αυτοί, όπως και οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα, αναπληρώνουν με υπέρτατες θυσίες τόσα κενά. Για να γράψει αυτό το βιβλίο η συγγραφέας γνώρισε από κοντά και πήρε συνέντευξη από τον πρώτο Έλληνα «Γιατρό του Κόσμου» που είχε πάει στο Τουρκικό Κουρδιστάν, σε στρατόπεδο του Ερυθρού Σταυρού για να προσφέρει την ιατρική του βοήθεια.

Εννέα θεατρικά έργα πλαισιώνουν το συγγραφικό της έργο. Σε έξι από αυτά, είχε την ευκαιρία και την τύχη να συνεργαστεί με τον ακούραστο, πολύπλευρο και καταξιωμένο ηθοποιό Μανώλη Δεστούνη, που απέδειξε πως ο αληθινός καλλιτέχνης του θεάτρου μπορεί να αποδώσει το ίδιο σωστά και στο δράμα και στην κωμωδία και στην παιδική θεατρική σκηνή. Επίσης στην ανύπαρκτη πλέον όμως ξαναζωντανεμένη πρόσφατα επιθεώρηση («Καμπαρέ… Ελλάς»). Από τα σημαντικά της θεατρικά κείμενα, αυτό που αφορά τη ζωή και το έργο του Γ. Δροσίνη («Μια αμυγδαλιά ανθίζει στη νεκρή γη, Γεώργιος Δροσίνης: μια εποχή, μια παρουσία»), του εκλεκτού Έλληνα ποιητή, πεζογράφου και ανθρώπου που προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στην Ελλάδα και την ελληνική κοινωνία και που δεν πρέπει ποτέ να ξεχαστεί και που θα’πρεπε να δουν και τα παιδιά των σχολείων. Έργο που συνδέεται με το «Μουσείο Δροσίνη» της Κηφισιάς που τόσο επιτυχημένα διαιωνίζει την ύπαρξη του Δροσίνη.

Το παιχνίδι του Χρόνου με την ανθρώπινη προσωρινότητα περνά με έναν ξεχωριστό τρόπο μέσα στο μονόπρακτο «Τα ρολόγια της ζωής μου» (από τον Μανώλη Δεστούνη). Με τη ρήση «ο πλούτος του χρόνου είναι οι στιγμές του» σαν ένα σλόγκαν που προσέχθηκε και υιοθετήθηκε από θεατές, το έργο διατηρεί την επικαιρότητά και το δικαίωμα της επανάληψής του στη σκηνή. Η μουσική που το διανθίζει συνηγορεί πολύ θετικά στην σκηνική παρουσία του.

Η Τούλα Μπούτου, παρ’όλη την μακρά επιστημονική ενασχόλησή της, την τόσο σκληρή και ιδίως αυτή της αναισθησιολόγου που απαιτεί την ανάγκη να αποφασίζεις μερικές στιγμές τόσο άμεσα και γρήγορα για το τι πρέπει να κάνεις σε μια δύσκολή στιγμή του χειρουργείου προσπάθησε όπως διαφαίνεται από την πορεία του έργου της να είναι πάντα στο προσκήνιο της πνευματικής λογοτεχνικής προσφοράς. Με τα βιβλία, τις διαλέξεις, τις θεατρικές παραστάσεις, την γραπτή της εκτίμηση για του έργο πολλών συνοδοιπόρων της στη λογοτεχνία. Την 9χρονη παρουσία της στο διοικητικό συμβούλιο του Πειραϊκού Συνδέσμου και την ισόχρονη έκδοση του περιοδικού Πνευματικά Γράμματα που στην δική της θητεία δικαιώθηκε και διακρίθηκε από το ΕΚΕΒΙ μεταξύ των 40 λογοτεχνικών περιοδικών σε όλη την Ελλάδα ως «περιοδικό λόγου και στοχασμού».

Το αφιέρωμα αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα

"Η Βούλα και ο κόσμος της", τ. Φεβρουαρίου 2014 

http://www.e-voula.gr/

 

 

Σεμινάριο για το 'θέατρο του παραλόγου'

Η Ανώτερη Δραματική Σχολή

του Πειραϊκού Συνδέσμου

οργανώνει σεμινάριο για το

«Θέατρο του παραλόγου»

τους μήνες Μάρτιο και Απρίλιο.

Γίνονται δεκτοί επαγγελματίες ηθοποιοί και μαθητές σχολών θεάτρου.

Πληροφορίες στη Γραμματεία: 2104178159

και στο 6945262890 κον Μανώλη Δεστούνη

Αυτοσχεδιάζοντας με τη ΔΑΝΑΗ

Αυτοσχεδιάζοντας με τη ΔΑΝΑΗ

Τ

η Δανάη την απτόητη στο Χρόνο, τη Δανάη Στρατηγοπούλου, που ξεσήκωνε καρδιές και ύγραινε ματιές και γένναγε νοσταλγίες με την κιθάρα και το τραγούδι της, με τις ατάκες της. Με τη γλυκειά, έξυπνη, σοφή παρουσία της. Αυτή που περιφρονούσε τα χρόνια που για άλλους είναι αβάσταγο φορτίο, για κείνην όμως ήταν ένας μόνον σταθμός ακόμη που διαβαίνει με το τρένο της ζωής κι άστο να πηγαίνει. Η κάθε στιγμή έχει την αξία της. Κι ένα Αύριο υπάρχει πάντα. Όποια μορφή κι αν έχει…

Ζέστη στον κήπο κι εμείς αυτοσχεδιάζουμε! «Βρες ένα θέμα!» μου λέει. Κι εγώ βαλαντωμένη από τη λαύρα, όμως χαρούμενη για την παρουσία της. «Γιατί λαλάει ο τζίτζικας;» λέω. «Ωραία, γράφε λοιπόν! Ακροστιχίδες!»

Αρχίζουμε να γράφουμε και οι δυο. Εκείνη τελειώνει πρώτη! Μαθημένα βλέπεις τα βουνά από τα χιόνια… Τα καλοκαίρια από πυρπολήσεις… Το χέρι της τρέχει, έτοιμο το ποίημα στη στιγμή. Μόνο που «περιφρόνησε» τα τζιτζίκια. Όμως… φωνή από δω, φωνή από κει, για φωνές πρόκειται! Φωνές ν’ακούγονται! Παίρνει για θέμα τ’όνομά της, το δικό της όνομα:

Δ       ικαίωση ζητάνε οι θεοί

Α      φού έδωσαν φωνή πρέπει να βγαίνει

Ν      α ήταν γι’αυτό που ολόκληρη ζωή

Α      κούραστα τραγούδαγα η καημένη;

΄Η       ζήταγα να βρώ κι άλλο πρωί        

Εγώ μικραίνω… Γιατί λαλάει ο τζίτζικας; ΤΖΙΤΖΙΚΑΣ λοιπόν! Το δικό μου θέμα.

Τ         ράνεψε ο αγέρας τις κραυγές του

Ζ        αλίστηκε του βραδιού μας η αχλύ

΄Ι       σως θέλει δικαίωση για τις αυγές του

Τ      α δροσερά βραδάκια νοσταλγεί

Ζ     άλωσε στο μικρό του το κορμάκι

΄Ι       σαμε πέντε νότες παρδαλές

Κ     αι πάσκισε να μας πει με τη σειρά

Α!       μην ελπίζετε πολύ σε αλλαγές!

Σ     ώπα λοιπόν και κρύψε τα φτερά σου

Τα διαβάζουμε η μια στην άλλη και γελούμε. Ήταν μια μικρή καρφωτή πινέζα στο μεγάλο Πίνακα του Χρόνου! Να θυμίζει! Να πονεί!

                                                                 Βουλιαγμένη

                                                                 20 Ιουλίου 2004

Ανώτερη Δραματική Σχολή Πειραϊκού Συνδέσμου

Ο λογοτέχνης Δ. Κράνης για τον Γ.Θ.Λαμπράκη

«Από καρδιάς»

(Για τον Γιώργο Θ. Λαμπράκη)

Δεν είναι τελικά ωραίο να έχεις γνωρίσει τη συγγραφέα του βιβλίου. Και τον τιμώμενο. Ήδη αποχωρήσαντα από το μάταιο και απατηλό κόσμο μας , τόσο πρόωρα. Το γιό της, τον Γιώργο Λαμπράκη. Μπορεί να ξέρεις κάποια πράγματα της ζωής του, αλλά πόσο βαθειά θλίβεσαι, όταν τα ανακυκλώνεις στη μνήμη σου…

Θα μου συγχωρέσει η εκλεκτή συγγραφέας, εξαίρετος πνευματικός άνθρωπος, διακεκριμένη γιατρός, η Τούλα Μπούτου, αφού τη συγχαρώ γι αυτό το λυρικό και πονεμένο ελεγείο της, το συναξάρι μιας οδυνουμένης μάνας, να γράψω ελάχιστες γραμμές μνήμης για τον Γιώργο.

Σε θυμάμαι, Γιώργο, έντονα, σαν και χθες: 7, 8, 9 και 10 χρονών παιδάκι. Να κλωτσάς τη μπάλα στη Βουλιαγμένη. Στον κήπο του εξοχικού, στο παρακείμενο οικόπεδο, στον ήσυχο τότε δρόμο, με τα λιγοστά αυτοκίνητα. Σε περνούσα 10 ολόκληρα χρόνια κι όμως θυμάμαι πόσο καλός ήσουνα και στο ποδόσφαιρο. Γρήγορος σαν τον άνεμο (υπήρξες άριστος δρομέας). Τεχνίτης στους ελιγμούς σου (τρίπλες), δείγμα της έμφυτης ευφυίας σου. Παίζαμε με άλλους γνωστούς και μη, συγγενείς ή φίλους, σε γιορτές, το Πάσχα, το καλοκαίρι, τα Χριστούγεννα…

Ξεχώριζες χωρίς να το επιδιώξεις ποτέ. Με μια φωνή διακριτική, απαλή, ευγενική. Σαν το φλοίβισμα των κυμάτων της θάλασσας, που τόσο αγαπούσες. Αγαπούσες την ΑΕΚ, την ιστορική ομάδα της Κωνσταντινούπολης. Καλλίτερα που δεν είδες το ξεπεσμό της.

Μετά, σπουδές, δουλειά, διακρίσεις παντού, στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς. Άριστος, πρωτοποριακός, πλαστικός χειρουργός. Σεμνός, με εξαίρετα αποτελέσματα των επεμβάσεών του σε γνωστά πρόσωπα: σε ηθοποιούς, καλλιτέχνες. Αλλά και σε απλούς ανθρώπους, που σου ζητούσαν μιαν ανανέωση, μια μεταμόρφωση, κάποια ατέλεια της φύσης, κάποιο ξεγέλασμα του χρόνου.

Είχες διαλέξει μια ιατρική ειδικότητα, που τα αποτελέσματά της είναι αμέσως ορατά. Δεν κρύβονται: Πόσοι και πόσοι ασθενείς σου δεν διαπιστώσανε ότι τους είχες κάνει ομορφότερους, ελκυστικώτερους: Και σε ευγνωμονούσανε συνεχώς, όταν κοιτάζανε στον καθρέφτη. Ακόμα και σε νομικά θέματα, η κρίση σου ήτανε σωστή. Η λογική σου τετράγωνη.

Δεν πιστεύω ότι έφυγες… Σε κάποια γωνιά θα είσαι κρυμμένος (είχες παίξει πολύ κρυφτό, απογεύματα και βράδια στη Βουλιαγμένη). Είναι γνωστό ότι δεν ήθελες να δείχνεσαι. Κάπου θα βρίσκεσαι και θα φανείς πάλι για να μας πεις: «Φτου ξελεφτερία»…

Δημήτρης Α. Κράνης

Ο Δημήτρης Κράνης είναι δικηγόρος, λογοτέχνης ποιητής και κριτικός λογοτεχνίας

Τελευταία παράσταση στις 12 Ιανουαρίου...

Εως τις 12 Ιανουαρίου παραστάσεις για το Καμπαρέ... Ελλάς!

Λίγα λόγια για την επιθεώρηση «ΚΑΜΠΑΡΕ... ΕΛΛΑΣ»:

Η επιθεώρηση είναι ένα ιδιαίτερο νεοελληνικό θεατρικό είδος. Ένα είδος μικτού θεάματος με χορό, μουσική, σάτιρα που συνδυάζει την πρόζα με το μονόλογο, το διάλογο και το τραγούδι. Ένα είδος που χωρίς πολιτικές και κοινωνικές δεσμεύσεις ελέγχει την επικαιρότητα και καυτηριάζει με χιούμορ τα κακώς κείμενα... δηλαδή μιλάμε για το «ΚΑΜΠΑΡΕ... ΕΛΛΑΣ».

Μία επιθεώρηση των Τούλας Μπούτου και Μανώλη Δεστούνη, που ανεβαίνει σε κλασικά πρότυπα της παλιάς καλής επιθεώρησης σατιρίζοντας τα σημερινά πολιτικά τεκταινόμενα κι όχι μόνο και τα προβλήματα που περνάμε μέσα από διάθεση σκωπτική και σατιρική προσφέροντας άφθονο γέλιο!

Ο Μανώλης Δεστούνης, μετρ της επιθεώρησης, έχει υπηρετήσει αυτό το τόσο απαιτητικό είδος 40 χρόνια κι έχει πρωταγωνιστήσει στα  μεγαλύτερα θέατρα με τα κολοσσιαία ονόματα της επιθεωρησιακής σκηνής. Νίκος Σταυρίδης, Άννα Καλουτά, Ρένα Ντορ, Μίμης Φωτόπουλος, Ντίνος Ηλιόπουλος, Ρένα Βλαχοπούλου είναι μερικά από τα ονόματα που μοιράστηκαν το γέλιο και τα χειροκροτήματα του κοινού.

Το «ΚΑΜΠΑΡΕ...ΕΛΛΑΣ» είναι εμπνευσμένο από τις παραπάνω συνεργασίες και τα αυθεντικά κείμενα της τότε εποχής. Και ξαφνικά διαπιστώνεις το εξής καταπληκτικό: δεν έχεις παρά να αλλάξεις στα ήδη υπάρχοντα κείμενα τα ονόματα με σημερινά και να μεταφέρεις τα τότε γεγονότα στο τώρα. Παρατηρείς, ίσως με τρόμο, ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει σ’ αυτό τον τόπο και τόσα χρόνια ζούμε όλοι- εν αγνοίας μας- μέσα σε ένα καμπαρέ... το «ΚΑΜΠΑΡΕ... ΕΛΛΑΣ».

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Σκηνοθεσία: Μανώλης Δεστούνης

Σκηνικά- κοστούμια: Γιοβάννα Πρασίνου

Μουσική: Άκης Φλωρεντής

Χορογραφίες: Σίμων Πάτροκλος

Βοηθός χορογράφου: Erella Meram

Φωτισμοί: Γιώργος Λιβανός

ΠΑΙΖΟΥΝ:

Μανώλης Δεστούνης, Κωνσταντίνος Ραβνιωτόπουλος, Άννα Μαρία Βιδάλη, Ελένη Μπέη, Γιάννης Κωσταράς, Ηρώ Μητρούτσικου, Έφη Κουτάντου

ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΗΛΗ ΘΕΑΜΑΤΩΝ:

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ:

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ      20.40

ΣΑΒΒΑΤΟ           19.40

ΚΥΡΙΑΚΗ           20.40

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:

Γενική είσοδος: 12 ευρώ

"Άπαντες ήταν απολαυστικότατοι· Γέλασα και το ευχαριστήθηκα!..."

Μια επιθεώρηση κατά τα πρότυπα των παλιών, καλών, σεμνών επιθεωρήσεων

του Φραντζέσκου Λειβαδάρου

Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

 

http://www.attikipress.gr/

Πήγα μη γνωρίζοντας τί να περιμένω - και εξεπλάγην ευχάριστα.

Η παράσταση έδενε με μαγικό τρόπο το παλιό με το νέο, με περισσότερους από έναν τρόπους.

 «ΚΑΜΠΑΡΕ… ΕΛΛΑΣ»

Κατ' αρχήν η θεματολογία -κριτική των πολιτικών δρωμένων, καυτηριασμός της νεοελληνικής νοοτροπίας και πολιτικής συμπεριφοράς, αλλά και η παρουσίαση της μοιρολατρικής προσέγγισης του μέσου Έλληνα στη μίζερη κατάσταση την οποία ο ίδιος δημιουργεί – είναι επίκαιρη, τόσο σήμερα, όσο και πριν από τριάντα χρόνια και πενήντα χρόνια, όταν δημιουργήθηκαν αυτά τα κείμενα, και είμαι βέβαιος και πριν από εκατό χρόνια (όπως περιγράφει το ποίημα «Ελλάς ηρώων χώρα», το οποίο το ήξερα από μελοποίηση του Γ.Ζουγανέλη), αλλά τότε δεν ήμουν παρών για να το διαπιστώσω ιδίοις όμμασι!

 Η παράσταση ήταν μια επιθεώρηση αφιερωμένη στις παλιές καλές επιθεωρήσεις προ τριακονταετίας, πράγμα το οποίο, από μόνο του, ήταν ικανό να σε χρονομεταφέρει, νοητά έστω, και για λίγο, σε μάλλον πιο ευχάριστα χρόνια. Ωστόσο δε περιορίστηκε εκεί, με σκηνές οι οποίες ήταν σα να βγήκαν από ασπρόμαυρη Ελληνική ταινία του ‘50 ή του ‘60, αλλά και με στερεοτυπικούς χαρακτήρες παλαιοτέρων ετών, σίγουρα άγγιξε πολύ κόσμο, ιδιαίτερα στο άνω ηλικιακό άκρο του κοινού. Το έργο, όμως, πάτησε και σε άλλα χωράφια - με αναφορές στους περιπλανώμενους θιάσους των μέσων του προηγουμένου αιώνα  (τα γνωστά μας –και από τον “Θίασο” του Αγγελόπουλου- μπουλούκια) έδωσε μία, μάλλον, ρεαλιστική εικόνα για τον δύσκολο δρόμο του επαγγέλματος του ηθοποιού, στον οποίο η μελαγχολία της πραγματικότητας συνυπάρχει με την ελπίδα, η οποία πηγάζει από θέλησή του και τον έρωτά του για αυτό το οποίο κάνει!

Υπό μία άλλη οπτική γωνία, το σύνολο των νούμερων που παρουσιάστηκαν μοιάζει με ένα κολλάζ από παλιές φωτογραφίες, άλλες ασπρόμαυρες, άλλες ξεθωριασμένες Polaroid του ‘70 και μερικές τραβηγμένες με ψηφιακή μηχανή. Κολλάζ, το οποίο ίσως βάλει τον θεατή να αναλογιστεί ότι σε κάποιες από αυτές μπορεί να βρισκόταν και ο ίδιος, ίσως όχι στο προσκήνιο μαζί με τους πρωταγωνιστές, αλλά λίγο πιο πίσω, ως τυχαία περαστικός. Είμαι βέβαιος ότι, όπως και σε μένα, έτσι και στους υπόλοιπους θεατές, δόθηκαν αρκετές αφορμές για να ανατρέξουν σε περιστατικά της ζωής μας, τα οποία μας θύμισαν οι σκηνές του έργου.

Όλα τα ανωτέρω, αν και είχαν σαφείς δεσμούς με το παλιό, ήταν εμπλουτισμένα με στοιχεία από τη σύγχρονη πραγματικότητα, πράγμα το οποίο σε κάνει να σκέφτεσαι πόσο αρμονικά μπορούν να δέσουν οι δύο αυτοί κόσμοι, αλλά κι ότι ο Έλληνας, τελικά, δεν αλλάζει. Η σκέψη μου επιβεβαιώθηκε λίγο αργότερα, καθώς έβλεπα τον ηλικιωμένο κύριο στο μπροστινό κάθισμα να ψάχνει κάτι στο smartphone του, κατά τη διάρκεια του διαλείμματος.

Φυσικά, αυτό δε θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα στη σκηνή χωρίς τη συνεργασία της θεατρικής ομάδας. Τρεις γενιές ηθοποιών έπαιξαν τους ρόλους τους - τόσο τους στενούς της παράστασης όσο και αυτούς της ηλικίας τους - με εξαιρετικά πειστικό τρόπο, όχι μόνο ως μονάδες, αλλά, κυρίως, ως σύνολο, δημιουργώντας το επιτυχημένο δέσιμο του παλιού με το νέο, το οποίο διατρέχει όλη την παράσταση. Εν ολίγοις, εξαιρετικές παρουσίες με χαρακτήρα, ο οποίος υποστήριζε το ρόλο τους. 

Άπαντες ήταν απολαυστικότατοι· Γέλασα και το ευχαριστήθηκα!

Κλείνοντας, θεωρώ ότι η παράσταση πέτυχε τον σκοπό της, καθ'ότι, κατά τη διάρκεια της, μεταφέρθηκα (πράγμα δύσκολο για ένα άτομο με τεχνοκρατική προσέγγιση στα πράγματα) σε έναν άλλο κόσμο, και πιο παλιό, αλλά και, σε κάποια σημεία, άγνωστο για την νεώτερη γενιά...

Μια έντιμη παράσταση, σε ένα σχετικά μικρό θέατρο, στο κέντρο της θεατρικής περιοχής της Κυψέλης, με ένα ζεστό φουαγιέ-μπαρ, ιδανικό  για να πιείς και ένα ποτό πριν την θέαση.