Ο λογοτέχνης Κ.Μιχαήλ για τις "Παράλληλες Γραμμές"

" (...) Ο λόγος σου πλούσιος και χυμώδης σε λεξιδομή και λεξιροή έχει μιαν αφοπλιστική απλότητα που δείχνει όλη την εντός του δύναμη. Και σχεδόν δίχως ν’αλλάξει ροϊκότητα ίδια μα μεστά μιλάει για χαρά – για λύπη, για τα μικρά – για τα μεγάλα. Ένα δάκρυ θα’λεγα που φανερώνει λύπη ή χαρά όμως που την περικλείει και την εξωτερικεύει, διαλαλεί χωρίς ανώφελες φωνασκίες και κραυγές.

Καλμαρισμένη θάλασσα επιφανειακά που όμως μέσα της κρύβει όλο το συν ή τον πλην (θετικό – αρνητικό) του βουβού κυματισμού του ατέρμονου πέλαγου, της απέραντης ως με τα βάθια του ορίζοντα γαλαζόχρωμης θάλασσας, με τον καυτό ή ψυχρό κυματισμό της. Και είναι πραγματικό χάρμα να δέχεται κανείς τέτοιους κρύφιους κραδασμούς που τεχνικά συνταράζουν ή αφοπλίζουν.

Στέρεα τα βάθρα σου, στέρεα και καθάρια η γραφή σου. Σ’εμάς δεν μένει παρά να τη χαρούμε, διψασμένοι, σε τάμα οδοιπόροι κι ό,τι μας κερνάνε οι κρήνες κι οι ροές της καλοδεχούμενης λογοτεχνικής ευτυχίας, να το χαιρόμαστε.

Ένας ακόμα μεστός καρπός στη λογοτεχνική σου σοδειά που είναι κι απόκτημα της Νεοελληνικής Γραμματείας (...)"

Κώστας Μιχαήλ

«Παναγιώτης Τέτσης - Παίζοντας με τα χρώματα»

«Παναγιώτης Τέτσης - Παίζοντας με τα χρώματα»

Μια ξεχωριστή βραδιά στην Ελληνική Ταινιοθήκη

Σ

τις 5 Μαΐου στην αίθουσα της Ιεράς Οδού 48, ο κ. Ι. Βαμβακάς – σκηνοθέτης, παραγωγός (έχει ασχοληθεί με έργο Μυταρά παλαιότερα) – παρουσίασε την ταινία (την οποία ολοκλήρωσε μετά από 6 χρόνια) που αφορά τη ζωή, το έργο, την προσωπικότητα του ξέχωρου ανθρώπου και καλλιτέχνη Π. Τέτση.

Για το έργο – χορηγός η Εθνική Τράπεζα – έχει ήδη αναφερθεί στην Καθημερινή η κα Μπίστικα διεξοδικά με την άφθαστη πένα της. Εγώ, σαν μια τυχερή απλώς παριστάμενη, θα εκφράσω λιτά και σύντομα κάποιον από τον ενθουσιασμό και το αισθητικό άγγιγμα που αισθάνθηκα, όπως πιστεύω πως θα συνέβη και στους άλλους καλεσμένους της πρεμιέρας. Παρόντες πολλοί εκλεκτοί των Γραμμάτων, Ακαδημαϊκοί, λογοτέχνες (διέκρινα την αγαπημένη ποιήτρια Κική Δημουλά) δημοσιογράφοι, ζωγράφοι και νέα παιδιά που ευελπιστούν και βαδίζουν για να κατακτήσουν τον κόσμο που ονειρεύονται. Της Τέχνης τον κόσμο και που πολλά από αυτά κατέχουν τις φυσικές προϋποθέσεις για να τα καταφέρουν. Τους το ευχόμαστε.

Η ταινία ξεκίνησε με το ντοκιμαντέρ της Ιστορικού Τέχνης κας Λίμπερτυ (Λέτι) Πολύζου. Που ακολουθεί σε κάθε βήμα το δημιουργό και μας χαρίζει τους ζωντανούς συναρπαστικούς στην απλότητα, την αλήθεια και την ομορφιά διαλόγους τους.

Η κα Λαμπράκη – Πλάκα, μέσα στις ομιλίες που προηγήθηκαν, μίλησε με τόση θέρμη για τον ζωγράφο του «ελληνικού φωτός», το δομικό κολορίστα, που ξέρει να πολλαπλασιάζει τη δύναμη των αισθήσεων. Που αφήνει να μαντεύεται και να ξεχύνεται το φως και μέσα από έργα πλασμένα από άσπρο και μαύρο. Γιατί παντού ελλοχεύει το κόκκινο.

Γνωρίσαμε τον καλλιτέχνη σαν παιδί που ήδη το Χρώμα ζωντάνευε μέσα στα παιδικά του χέρια. Που ξεχνούσε τα παιδικά παιχνίδια, τη μπάλα για να αποτυπώσει σε τοίχους αντικείμενα, οτιδήποτε άλλο, το όποιο χρωματικό υλικό είχε μαλάξει μέσα στις χούφτες του. Κι ύστερα ο χείμαρρος των χρωμάτων χωρίς χαραμάδας κενό ανάμεσά τους το ένα να σβήνει και να ξαναγεννιέται από τη θαμπωτική επαφή του άλλου. Την ερμηνεία της κάθε χρωματικής αδιόρατης απόχρωσης. Εκείνη η τεράστια σε φιγούρες και χρωματική πανδαισία «Λαϊκή Αγορά» (δωρισμένη από τον καλλιτέχνη στην Εθνική Πινακοθήκη) – κορυφαίο έργο ζωγραφικό για την Ελλάδα αλλά και για άλλες χώρες, όπως ανέφερε η κ. Πλάκα. «Μαγεία» είναι η λέξη που γεννιέται στο νου και λατρευτική αφιέρωση στο Φως, που μας ενέπνευσε αυτή η τόσο σοφή, σε ανέλιξη, σε απόδοση λεπτομερειών σε Αλήθεια, ταινία του κ. Βαμβακά. Και τον συγχαίρουμε και τον ευχαριστούμε γι αυτό. Όσο για τον Άνθρωπο Παναγιώτη Τέτση, είναι παγκοίνως γνωστό πως είναι η προσωποποίηση της Ευγένειας, της καλοσύνης, της απλότητας, της συναδελφοσύνης, της υπευθυνότητας του Δασκάλου.

Ήταν μια ευλογημένη απόδραση αυτή η βραδιά του Φωτός και της αισιοδοξίας που γεννά η φλόγα του, από τα σημερινά μας θλιβερά κι ασήκωτα. Κι εγώ λατρεύω ιδιαίτερα τα 2 βιβλία μου που τόσο απλόχερα διαθέτουν το καθένα από ένα εξώφυλλα Π. Τέτση.

Συνεχίζεται η προβολή του έργου από την Ταινιοθήκη της Ελλάδος.

Ιατρολογοτεχνική βραδιά!

Ιατρολογοτεχνική βραδιά!

Μέσα στα πλαίσια του 40^ου Ετήσιου Πανελλήνιου Ιατρικού Συνεδρίου, στις 15 Μαΐου, ώρα 19.30, στο Χίλτον (αίθουσα ΕΡΑΤΩ), συμμετέχει η «ώρα των γιατρών λογοτεχνών – καλλιτεχνών». Ο πρόεδρος, κ. Χριστόφορος Μαρκόπουλος και τα μέλη του ΔΣ θα τιμήσουν για το έργο τους πέντε ιατρούς λογοτέχνες Τους Φ. Παυλάτο, Τ. Μπούτου, Ι. Ευαγγέλου, Κ. Αυγουστή και Σ. Χαβιάρα.

Θα ακολουθήσει συζήτηση με θέμα «Καρτερία-Αισιοδοξία»

περισσότερες πληροφορίες:  

 http://www.mednet.gr/externals/wow/tinymce/source/epis/dietairikes_syzhthseis.pdf

  

Εκδήλωση αγάπης στο Γηροκομείο Πειραιά

Εκδήλωση αγάπης

Την Κυριακή 27 Απριλίου, ο θίασος του θεάτρου Μπρόντγουαιη ύστερα από πρόσκληση της ΠΕΦΟ και του προέδρου της καθηγητού κου Κώστα Μπαρμπή, έδωσε μια παράσταση αγάπης προσφέροντας γέλιο και χαρά στους τροφίμους του Γηροκομείου Πειραιά.

Η παρουσία της θεατρικής ομάδας, όπως και πέρυσι, έγινε εγκάρδια αποδεχτή από τους ανθρώπους που φιλοξενούνται σ’αυτό το ίδρυμα και προσμένουν πάντα τέτοιες εκδηλώσεις που τους διανθίζουν τη μονότονη και στοχαστική ζωή της τρίτης ηλικίας.

Την επιθεώρηση «Καμπαρέ… Ελλάς» γραμμένη από τον Μανώλη Δεστούνη και την Τούλα Μπούτου, σκηνοθέτησε ο Βασίλης Πλατάκης.

Τη μουσική έγραψε ο Άκης Φλωρεντής

και τις χορογραφίες έκανε ο Σίμων Πάτροκολος.

Έπαιξαν οι ηθοποιοί:

Μανώλης Δεστούνης

Άννα Μαρία Βιδάλη, Γιώργος Καραχανίδης, Ανδριάνα Ρωμανού, Πολυτίμη Καλομοίρη, Στέλλα Σειραγάκη, Έλενα Μεράμ και ο Άκης Φλωρεντής.

Τούλα Μπούτου... νέο βίντεο για τη ζωή και το έργο της...

ένα νέο βίντεο... μια σύντομη περιήγηση στη ζωή και το έργο της Τούλας Μπούτου

επιμέλεια: nimertis.blogspot.gr

Ομπάμα και ποδόσφαιρο...

Και η Τεχνολογία να ξεδιπλώνει κάθε μέρα τις σελίδες του κοντινού και απώτερου μέλλοντος… είδαμε τον παντοδύναμο πλανητάρχη μας, τον Μπάρακ Ομπάμα να παίζει ποδόσφαιρο με ένα ρομπότ. Και αναπόλησα λίγο καιρό πριν τον ρώσο πρωταθλητή στο σκάκι Κασπάροφ όταν νικήθηκε από το «δικό του» κομπιούτερ σε μια παρτίδα μεταξύ τους…

Όμως… όμως πόσο όλ’αυτά μπορούν να ζυγίζουν στη ζυγαριά στης ανθρώπινης ευτυχίας; Το συναισθηματικό κέρδος ποιο; Αυτή η… αναμέτρηση του σημερινού ανθρώπου με τα δημιουργήματά του… γιατί και ως που;

Ο θάνατος του ποιητή

Ο θάνατος του ποιητή

Γιατί πρέπει να θυμόμαστε

Σ

τις 17 του Απρίλη του 1824 – ήταν Πάσχα τότε – ο Ποιητής άφηνε την τελευταία πνοή του στο Μεσολόγγι. Αυτή την Ελληνική πόλη του μαρτυρίου, της άσβεστης δόξας, της σημαδεμένης ιστορίας – το παναθρώπινο σύμβολο ηρωισμού είχε διαλέξει λες ο λόρδος Μπάιρον – ο βαθειά και με πλήρη επίγνωση Φιλέλλην Άγγλος ποιητής – για να φύγει από τούτο τον κόσμο.

Είχε φτάσει εκεί τον Δεκέμβρη του 1823 ύστερα από ένα απελπιστικά σκληρό ταξίδι με το κακοτάξιδο ‘μπρίκι’ «Ηρακλής». Στη συντροφιά του οι υπηρέτες του Φλέτσερ και Τίτο. Ο νεαρός ιταλός γιατρός Μπρούνο που ο φόβος τον έκανε νευρικό και αεικίνητο.

Μερικοί ακόμα φίλοι, ο Φίνλεϋ, ο Τρελώνη κι από κοντά με το δικό του σκαρί που μόλις είχε γλυτώσει την τούρκικη πειρατεία, ο πιο πιστός του σύντροφος, ο Πιέτρο Γκάμπα. Το μπρίκι, φορτωμένο τα δυο κανόνια, άλογα, νοσηλευτικό υλικό, άλλα όπλα, όσα χρήματα μπόρεσε να σηκώσει από την Τράπεζα της Ζάκυνθος και τον αγαπημένο του σκύλο Λάιον.

Ήταν το δεύτερο ταξίδι του λόρδου στην Ελλάδα, τη χώρα που λάτρευε για την ιστορία της, που τη μελέτησε και που στο βάθος του μυαλού του πίστευε πως αφού τη βοηθήσει σε επιτυχία και κάθε θυσία ν’αποτινάξει τον άνομο τουρκικό ζυγό, θάθελε να βρει έναν ηρωικό θάνατο εκεί, στα ιερά της χώματα, κάτω απ’τον ήλιο της που του γέννησε την έμπνευση να γράψει τόσα πολλά. Όπως τα «Νησιά της Ελλάδας» (που τα είχε ταιριάξει στο γ’ μέρος του Δον Ζουάν). Τα ερωτικά του, όπως το εξαίσιο «Ζωή μου σ’αγαπώ» για την κόρη των Αθηνών, την Τερέζα Μακρή και τόσα άλλα.

Στο νου του είχε πάντα και κάποια προφητεία, πως θα τελείωνε αυτή την γεμάτη περιπέτειες και λοξοδρομήματα ζωή του, σε κάποια χώρα μεγαλείου και αιώνιας δόξας.

Στην προκυμαία οι Μεσολογγίτες τον είχαν υποδεχθεί με ενθουσιασμό, ξεσηκωμένοι και γεμάτοι ελπίδες για τη δική του βοήθεια. Μαζί κι ο πολιτικός Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, σοβαρός, με τη μαύρη ρεντιγκότα του, που γνώριζε πως ο Μπάιρον τον είχε ξεχωρίσει από τότε, στη γνωριμία τους στην Πίζα και είχαν πολλά να κάνουν μαζί για να βοηθήσουν στον Αγώνα. Περίμεναν την «Αργώ», το καράβι που θα’φερνε με τις φροντίδες του Φιλελληνικού Κομιτάτου της Αγγλίας τη βοήθεια που είχαν υποσχεθεί οι ξένοι. Κανόνια, κασόνια με τα βλήματα Κονγκρέιβ (όπλα νέας τεχνολογίας). Θα οργάνωναν τον στρατό από μισθοφόρους, για να πάρουν αμέσως το Λεπάντο, το φρούριο της Ναυπάκτου… Κοινά τους όνειρα κι ελπίδες. Το χρήμα από το Βύρωνα άρχισε να ξοδεύεται αλύπητα. Από το Γενάρη, ο Στάινχοπ, ο συνταγματάρχης από το Κομιτάτο, έρχεται, εκδίδει τα «Ελληνικά Χρονικά»: Μα «όπλα και φωτιά χρειάζεται η κατακαημένη αυτή πολιτεία!», λέει ο ακούραστος μα φιλάσθενος λόρδος. Ξέρει πως λίγο πριν, τον Οκτώβρη του 1822, ο Ομέρ Βρυώνης με 7000 στρατιώτες, τους είχε πολιορκήσει, όμως ο Μάρκος Μπότσαρης με τα παλληκάρια του έκαναν τον Τουρκαλά να μετανιώσει για την αποκοτιά του. Κι ας πλήρωσε με μια σφαίρα στο ηρωικό του μέτωπο ο Μάρκος τον ηρωισμό του. Στον τάφο του ζήτησε και πρόλαβε να πάει και να προσευχηθεί ο λόρδος Βύρων. Εκεί διάβασε στίχους του από το έργο του «Δον Ζουάν»:

Απ΄τους άπιστους Φράγκους λευτεριά μη ζητάτε!
Εκεί ζουν ηγεμόνες που πουλούν κι αγοράζουν.
Με δικό σας τουφέκι και σπαθί πολεμάτε!
Αυτού θά’βρετ’ ελπίδα, κι ό,τι θέλουν ας τάζουν.
Ζυγός Τούρκου, με Φράγκου πονηριά σαν ταιριάσουν
την ασπίδα, όσο νά’ναι δυνατή, θα τη σπάσουν.

(Μετ: Αργύρη Εφταλιώτη)

Οι μέρες και οι νύχτες δύσκολες, η βοήθεια δεν ολοκληρώνεται. Ο Μπάιρον βρίσκει παρηγοριά στις έφιππες περιπλανήσεις μαζί με τον Πιέτρο Γκάμπα στα νησάκια της λιμνοθάλασσας, όπου φτάνουν με τα πλεούμενα, τα πρυάρια. Όταν ιππεύει, δεν νιώθει την αναπηρία του, τα τόσο πονεμένα ανήμπορα πόδια που έτσι δεν τον βαστούν. Τριάντα έξι χρόνια παλεύει μ’αυτά.

Παρηγοριά και τα γράμματα της Αυγούστας, της ετεροθαλούς μεγαλύτερης από εκείνον, αδελφής του. Μια πολυσυζητημένη σχέση, ένα παραστράτημα που έγινε μια παντοτινή, στοργική παρουσία. Πεντακόσιοι στίχοι γι’αυτήν έχουν ενταχθεί στα «κάντο» του «Τσάιλντ Χάρολντ». Αυτή στα γράμματα τον πληροφορεί για την τύχη της κόρης του Άντα που ζει με τη χωρισμένη από τον Μπάιρον μητέρα της στην Αγγλία… Και τη δική της (και δική του;) κόρη. Τον ενθαρρύνει. Τον εμπνέει.

Η 9^η Απριλίου ήταν μια μέρα κατσουφιασμένη και βροχερή, Ο ποιητής ξύπνησε και οι πόνοι στα πόδια και τις άλλες αρθρώσεις τον άρπαξαν προτού ακόμα σηκωθεί απ’το κρεβάτι. «Είχα γράμμα απ’την Αυγούστα!», είπε στον Γκάμπα. «Μου γράφει όλα τα νέα! Για την κόρη μου, που έγινε κιόλας 8 χρόνων!» Προσπαθούσε να διώξει τους ίσκιους απ’την καρδιά του. «Πάμε για την ιππασία μας!», είπε στο φίλο του. «Σήμερα θα έχω συνάντηση με τον Μαυροκορδάτο, πρέπει να πάμε κατά τα Σάλωνα, για τη συνέλευση. Καθοριστικές πράξεις περιμένουν τις δικές μας αποφάσεις».

Ο Γκάμπα είχε τις αντιρρήσεις του, για τον άσχημο καιρό, τους κινδύνους για την ευαίσθητη υγεία του Βύρωνα. Όμως, δεν μπορούσε να αντισταθεί. Ξεκινήσανε με το μικρό πλεούμενο, ο μπάρμπα Γαζής, ο γερο ψαράς, τους περίμενε με το τσαγερό πάνω στα αναμμένα ξύλα. Έτρεξαν ώρες πολλές μέσα στα λασπόνερα, το φαρί του τσαλαβουτούσε αλαφιασμένο κι ανήσυχο. Κι η βροχή ανελέητη, τον έλουζε, τον μούσκευε.

Κι όταν επέστρεψαν, ο λόρδος Μπάιρον, σπάραζε από τον υψηλό πυρετό και τα ρίγη που τον συντάραζαν.

Άδικα οι υπηρέτες προσπαθούσαν να τον ζεστάνουν. Οι γιατροί μαζεύονται τριγύρω του. Ο Μπρούνο, ο Μίλιγκεν, ο Τράιμπερ και ο Λουκάς Βάγιας, καλεσμένοι από τον Μαυροκορδάτο είναι κοντά του για ένα ιατρικό συμβούλιο. «Αφαίμαξη!», είναι το συμπέρασμά τους. «Βδέλλες και αφαίμαξη», ήταν κορυφαία ιατρική λύση της εποχής εκείνης. Ο ποιητής αντιδρά όσο μπορεί. Παλεύει με τους εφιάλτες του, την αγωνία για τα ανεκπλήρωτα σχέδια. «Ωστόσο υπάρχει κάτι μέσα μου, πάνω από χρόνο βάσανα που θ’ανασαίνει ακόμα κι όταν θα έχω ξεψυχήσει», είχε γράψει μέσα στο «Τσάιλντ Χάρολντ».

Στις 17 Απριλίου ο μεγάλος φιλέλληνας αφήνει την τελευταία του πνοή. Μια ολόκληρη φιλολογία ξεπετιέται από τη ζωή και το θάνατό του. Ο Β. Ουγκώ στα «Orientales». Ο Πούσκιν γράφει για την «ηχώ που βγάνει του Τυρταίου, του Μπάιρον και του Ρήγα η άξια λύρα» Ο Λαμαρτίνος το 1925 γράφει το «τελευταίο τραγούδι του Τσάιλντ Χάρολντ» εμπνευσμένο από τον ποιητή. «Μια ύστατη κραυγή απέμεινε και ακούστηκε! Μια μόνο λέξη! Ελευθερία!»

Κι ο βάρδος μας, ο Σολωμός που πολέμησε με την πένα στη μάχη του Μεσολογγίου θα κάνει τη μεγαλειώδη επίκληση:

Λευτεριά, γιὰ λίγο πάψε
νὰ χτυπᾶς μὲ τὸ σπαθί.
Τώρα σίμωσε καὶ κλάψε
εἰς τοῦ Μπάιρον τὸ κορμί.

Το Μεσολόγγι θα σηκώσει ακόμη το σταυρό του μαρτυρίου και της υπέρτατης θυσίας… Όμως ο Ποιητής έχει δέσει παντοτινά τον ίσκιο από το εφήμερο πέρασμά του με την καθοριστική ιστορική ώρα αυτής της πόλης. Έχει εξιλεωθεί για τους δρόμους που είχε πάρει προτού να καταλάβει τον αληθινό προορισμό του, να κερδίσει μιαν ανίκητη αθανασία.