Αναφορά σε μια… αγνοημένη εκδήλωση

Πήρα ετεροχρονισμένα τα Πειραϊκά Γράμματα (τ. Ιουλ-Αυγ-Σεπ 2014). Βέβαια από τότε, τον Ιούλιο, έχουν αλλάξει πάρα πολλά στον Πειραϊκό Σύνδεσμο και με μεγάλη μου λύπη το διαπιστώνω γιατί τον Π.Σ. τον έχω ζήσει και αγαπήσει από τα πρώτα χρόνια της πειραϊκής μου παρουσίας – εκτός των άλλων, επί 9 χρόνια υπήρξα Έφορος Φιλολογικού στον ΠΣ και εκδότρια του περιοδικού Πειραϊκά Γράμματα-  καθώς ναι μεν έχω γεννηθεί και μεγαλώσει στην Αθήνα αλλά έχω ζήσει πάρα πολλά χρόνια στον Πειραιά και έχω ταυτιστεί απόλυτα με την πόλη αυτή. Σαν γιατρός, λογοτέχνις και άνθρωπος.

Το περιοδικό, υπό την διεύθυνση του κ. Θ. Κατσικάρου και την επίβλεψη του κ. Δ. Πιστικού και την ευπρεπή του εμφάνιση, περιέχει παραλείψεις που δεν δικαιολογούνται σε καμία περίπτωση. Δεν θα αναφερθώ στα γεγονότα που πιθανόν προκάλεσαν αυτές τις παραλείψεις όμως θα αναφερθώ στο απαράδεκτο αποτέλεσμά τους.

Αναφέρεται το περιοδικό γενικά από τον Φεβρουάριο έως τον Σεπτέμβριο του 2014 σε 7 εκδηλώσεις συνολικά και αδικαιολογήτως απουσιάζει σ’αυτό τον μικρό αριθμό, η εκδήλωση της 2ας Ιουνίου για τα 100 χρόνια από την ίδρυση της Δραματικής Σχολής του ΠΣ – της αρχαιότερης της χώρας - από την οποία έχουν περάσει κορυφαίες θεατρικές προσωπικότητες.

Την βραδιά άνοιξε με ενθουσιαστική ομιλία η τότε πρόεδρος κ. Μ. Τσανάκη. Ακολούθησε ομιλία του διευθυντή Μανώλη Δεστούνη, διαβάστηκε μήνυμα της κ. Ροζίτας Σώκου, ενώ εκ των καθηγητών μίλησε επίσης ο σκηνοθέτης Βασίλης Πλατάκης. Για την ιστορία της Σχολής και τις προσωπικές του εμπειρίες, αναφέρθηκε εκτενώς ο μακροβιότερος διευθυντής της σχολής κ. Ν. Φιλιππόπουλος ο οποίος και τιμήθηκε από τον Π.Σ. εκείνο το βράδυ.

Ενδεικτικά μόνον αναφέρω ότι μεταξύ των διδασκάλων της σχολής ήταν ο Γκίκας Μπινιάρης, Πίτσα Καπιτσινέα και από τους νεότερους ο κ. Τάκης Τζαμαριάς ο οποίος και χαιρέτησε την εκδήλωση της και είναι ακόμη σήμερα διευθυντής του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά.

Όλες οι εφημερίδες του Πειραιά αναφέρθηκαν στην εκδήλωση αυτή που είχε τεράστια επιτυχία. Πως είναι δυνατόν η ιστορική μνήμη που συνδέεται με την καθημερινότητα της πόλης μας να μην λειτουργεί σ’αυτή την περίπτωση;

Ακολουθούν οι φωτογραφίες και το κείμενο της ανάρτησής μου της 7 Ιουνίου 2014

Ο δ/ντής σπουδών της Σχολής κ. Μανώλης Δεστούνης, η πρόεδρος του Πειραϊκού Συνδέσμου κ. Τσανάκη, ο γνωστός ηθοποιός μας Γιάννης Τσιμιτσέλης και ο σκηνοθέτης και δάσκαλος της σχολής κ. Βασίλης Πλατάκης

Η ιατρός και λογοτέχνις κ. Τούλα Μπούτου στο κέντρο ανάμεσα σε εκλεκτές φίλες και φίλους που κατέκλυσαν την μεγάλη αίθουσα βαρώνου Κίμωνος Ράλλη

Λαμπρή επιτυχία είχε η γιορτή που δόθηκε τη Δευτέρα, 2 Ιουνίου, στη μεγάλη αίθουσα του Βαρώνου Κίμωνος Ράλλη, για τα 100 χρόνια από την ίδρυση της Ανώτερης Δραματικής Σχολής του Πειραϊκού Συνδέσμου. Μιας σχολής που ίδρυσε ο Βασίλης Ρώτας το 1914. Είναι η αρχαιότερη δραματική σχολή κι έχει βγάλει κορυφαία ονόματα του ελληνικού θεάτρου (Κατίνα Παξινού, Αιμίλιο Βεάκη, Σαπφώ Νοταρά, Κάρμεν Ρουγγέρη, κ.α.)

Μεταξύ των ονομάτων που δίδαξαν στη σχολή ήταν ο Γκίκας Μπινιάρης, η Πίτσα Καπιτσινέα, ο Τάκης Τζαμαργιάς από τους νεότερους.

Παρευρέθηκε και βραβεύτηκε ο μακροβιότερος διευθυντής της Σχολής, Νίκος Φιλιππόπουλος.

Συντονιστής της όλης εκδήλωσης ήταν ο καταξιωμένος μας ηθοποιός Γιάννης Τσιμιτσέλης.

Τα σχόλια των παρευρισκομένων για τη θεατρική επίδοση των μαθητών, οι οποίοι διδάχτηκαν για πολύ λίγο χρονικό διάστημα αφού ο Μανώλης Δεστούνης ανέλαβε ως διευθυντής στη μέση της σεζόν, ήταν ενθουσιώδη. Τα παιδιά έπαιξαν άψογα τους ρόλους τους σε σκηνοθεσία του Β. Πλατάκη.

φωτογραφίες από:  Φωνή των Πειραιωτών

Παράλληλες πορείες

Παράλληλες πορείες

Β' βραβείο διηγήματος στον πανελλήνιο διαγωνισμό από την "Έκκληση της Ακρόπολης", 1994

από τη συλλογή διηγημάτων "Λεπτές Ισορροπίες" 

 

 

Δυο εξαιρετικά άρθρα για την πραγματικότητα της σημερινής λογοτεχνικής ζωής

Στο πολύ σημαντικό λογοτεχνικό περιοδικό 3η Χιλιετία  (ιδιοκτησίας  Πανελληνικού Ελλαδοκυπριακού  Πολιτισμικού  Συνδέσμου  ΠΕΛΚΥΠΟΣ–Ελπιδοφόρος) που με τόση συνέπεια και αγάπη διευθύνει ο εκλεκτός λογοτέχνης Μόσχος Κεφάλας, στο τεύχος 61 (καλοκαίρι 2014) υπάρχει ένα πολύ αξιόλογο άρθρο του εξέχοντος ποιητού και λογοτέχνη αλλά και κριτικού λογοτεχνίας Δημήτρη Κράνη με τίτλο: «Ο μεγάλος ασθενής. Η ελληνική πεζογραφία  –  Ήθη και έθιμα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνικής ζωής».

Αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής:

«Παρά τις πάμπολλες εκδόσεις, τίτλων – βιβλίων πεζογραφίας κλπ, αυτές γίνονται μόνο και μόνο για να εισπράξει ‘ο ευνοημένος’ από το Κράτος και το Σύστημα, την επιχορήγηση – βοήθημα, συνήθως παχυλότατη: μυστικότατη και μη ανακοινώσιμη ‘για να μη μας τη φάει κάποιος άλλος!’. Μεγάλα ποσά εγκρίνονται, εισπράττονται ‘ιεροκρυφίως’, από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Κράτος κλπ. Έτσι ο ευνοημένος εκδοτικός οίκος, έχει μερικούς γραφιάδες – συγγραφείς που πολλές φορές δίκην ‘παραγγελιάς λαϊκού άσματος εις καφωδείον’, παραγγέλνει στους ‘σκλάβους’ αυτούς, με τα δεσμευτικά συμβόλαια δεμένους στο ‘άρμα του’, ένα μυθιστόρημα – αρπαχτή, πότε 300 πότε 400 και πότε 500 σελίδων και βάλε, για να συμπληρωθεί το όριο (σε σελίδες) που επιβάλλει ‘ο χρηματοδοτών’ φορέας!...»

Επιβάλλεται είναι να λέγονται και να γράφονται όλα αυτά από ανθρώπους που έχουν απόλυτη ικανότητα και αρμοδιότητα να το κάνουν γιατί κάποτε πρέπει να υπάρξει μια ανάκαμψη από τον κατήφορο της πνευματικής ζωής.

Όμως και πολύ πρόσφατα, με μεγάλη μου ικανοποίηση είδα στην έγκριτη και ξεχωριστή εφημερίδα Εστία της Παρασκευής 10 Οκτωβρίου, στην τελευταία σελίδα να κυριαρχεί το πολύ εμπεριστατωμένο και σημαντικό άρθρο του εκλεκτού ιστορικού, συγγραφέα και κριτικού λογοτεχνίας Σαράντου Καργάκου που τιμά τα ελληνικά γράμματα με τίτλο «Κατάστημα ‘Η ποιότης’. Soldes!». Το άρθρο αυτό θα έπρεπε να διαβαστεί από όλους αυτούς που ορίζουν τις τύχες και την πορεία της σύγχρονης πνευματικής μας ζωής μήπως αποτελέσει μια ανάσχεση στην προχειρότητα, τον εκχυδαϊσμό και την ευτέλεια των δρωμένων τους.

Στην τελευταία παραγράφου του άρθρου του ο Σ. Καργάκος αναφέρει : «Αλλά ας επανέλθουμε στην αφετηρία των σκέψεών μας. Το χυδαίο εν ονόματι της ελευθερίας κυριαρχεί. Και όσοι έχουν αγωνιστεί και θυσιαστεί για την ελευθερία, πονούν, διότι δεν θέλουν αυτό το υψηλό ιδανικό να εκτρέπεται σε ελευθεριότητα. Η ελευθεριότητα δεν είναι ελευθερία. Είναι απλώς χυδαιότητα και η χυδαιότητα είναι ανελευθερία. Αυτό πρέπει να το λέμε πάντα στα παιδιά»

Όμως, τελειώνοντας θα αναφερθώ σε μια προσωπική μου εμπειρία που κάτι μαρτυράει κι αυτή. Με μεγάλη μου απορία και απογοήτευση, άκουσα κάποιο εκδότη, γνωστού εκδοτικού οίκου, να μου λέει: «Έλα τώρα, γράψε κι εσύ κανά πιασάρικο μυθιστόρημα και φέρτο μου να το εκδώσω». Όσο για τη λέξη ‘πιασάρικο’ ο νοών νοείτω. Και από έναν άνθρωπο που ορίζει βιβλία να το ακούς.

Ξεκινάμε στο Μπρόντγουαιη!

Από τις 11 Οκτωβρίου

Το Μυστικό
Ένοχα πάθη. Λάθη. Το τίμημα του ψέματος

της Τούλας Μπούτου 

Σκηνοθεσία: Βασίλης Πλατάκης. Σκηνικά: Σάββας Πασχαλίδης.

Κοστούμια: Νίκος – Τάκης. Φωτισμοί: Δημήτρης Τσιούμας.

Το έργο αναφέρεται στη ζωή και στη σχέση δυο ζευγαριών που κρύβει ένοχα πάθη και μυστικά που ο χρόνος τα είχε κρύψει στη σιωπή του για μεγάλο διάστημα. Όμως, η αλήθεια κάποτε θα φωτίσει την αθέατη πλευρά της ζωής τους. Έτσι θα προκύψουν συγκρούσεις και έντονες συγκινήσεις που θα διδάξουν πολλά για την αξία και τη δύναμη της αλήθειας.

Πρωταγωνιστούν:

Σπύρος Φωκάς
Μανώλης Δεστούνης
Ιλιάς Λαμπρίδου
Χρήστος Φωτίδης
Κυριακή Γάσπαρη
Ελευθερία Πατρικαρέα
Κατερίνα Ροδίτη

 

 

Παίζει ζωντανά βιολί η διάσημη βιολονίστρια απ’τη Μολδαβία Λίλιαν Στρισίν.

Παραστάσεις:

Παρασκευή 8.30 μ.μ.
Σάββατο 9.00 μ.μ.
Κυριακή 6.30 μ.μ.

Πληροφορίες: 2108654787 & 6945262890

Θέατρο ΜΠΡΟΝΤΓΟΥΑΙΗ

Πατησίων & Αγ. Μελετίου

Τηλ. 2108654787

Κείνα που ήθελα να σου πω

Κείνα που ήθελα να σου πω

Για το Γιώργο μου

Κείνα τα πολλά, τα κρυφά, τα αδέξια

Τα πλανεμένα, τα ξεστρατισμένα σ’άγνωστα πέρατα

Φύγανε όλα μαζί σου

Να ταξιδεύουν σ’ένα ταξίδι οδύνης

Χαράς σφραγισμένης

Χωρίς άδεια επιστροφής

Μετέωρο! Που άστραψες

στη φωτεινή τροχιά σου

Και μου’ταξες τον κοντινό μου ουρανό

να τον γεμίσεις μ’άστρα.

Κι ύστερα η τροχιά σου έγινε τριχιά!

κι έπνιξε τη χαρά μου.

Διαγωνισμός «Κάλλους»!

Στην οθόνη της ΤιΒι αντικρίζω ένα μπουκέτο από 15 νέες γυναίκες με απλόχερα χαρισμένα τα «πρόσκαιρα» θεϊκά δώρα της ομορφιάς στο εκφραστικό τους πρόσωπο, της γραμμικής τελειότητας στα καλοστημένα κορμιά τους. Δυο τρεις άντρες (;) με ιδιόμορφο look  και ισάριθμες γυναίκες με ανάλογα προσόντα ήταν οι κριτές για το διαγωνισμό που εκφωνούσαν και εξηγούσαν. Ένα πολύ «σοβαρό» και «σκληρό» διαγωνισμό για την επιλογή ενός αριθμού από τις υποψήφιες για να στολίσουν με τις φωτογραφίες τους τα κορυφαία περιοδικά μόδας. Τις επιδείξεις σε πασαρέλες, διάφορα δρώμενα μόδας, κορυφαία καταστήματα πολυτελών ενδυμάτων κ.ο.κ. Τα βραβεία που υπόσχονταν ήταν αξιόλογα όμως ο διαγωνισμός σαν θέμα ήταν τραγικός. Οι κοπέλες ήταν ντυμένες με πολύ πρωτότυπα ρούχα, στο δε πρόσωπό τους, δέσποζαν τα βαμμένα κατάμαυρα χείλη τους, τα υπογραμμισμένα ανάλογα μάτια τους και η έκφρασή τους που σε καμία δεν ήταν ανάλογη με τα νιάτα και την ομορφιά τους.

Αυτές λοιπόν έπρεπε να αντιμετωπίσουν, κάθε μια με τη σειρά της, ένα ζωντανό μελίσσι που θα εξαπολυόταν εναντίον τους. Έπρεπε να είναι εντελώς ακίνητες χωρίς καμιά έκφραση δυσαρέσκειας ή πόνου στο πρόσωπό τους και να υπομένουν τον περίπατο των εντόμων πάνω τους. Μόνο στα ρουθούνια και στους ακουστικούς πόρους από ένα μικρό κομμάτι βαμβάκι για προστασία.

Οι κριτές με «σοβαρότητα και περηφάνια», μας πληροφορούσαν πως τα ωραία σκουλαρίκια στ’αυτιά τους ήταν καμωμένα από υλικό ειδικό για να προσελκύει τις μέλισσες.

Το θέαμα άρχισε μόλις η κυψέλη άνοιξε και τα συμπαθητικά, χρήσιμα όμως επικίνδυνα έντομα αφέθηκαν ελεύθερα να ορμήσουν εναντίον των κοριτσιών. Ομολογώ πως ήταν ένα από τα πιο οδυνηρά θεάματα που έχω δει. Μου θύμισε τις ταυρομαχίες. Στα νεανικά πρόσωπα, γύρω απ’τα μάτια, πάνω στα χείλη, στο μέτωπο, στον τράχηλο, το μελισσολόι να περιφέρεται και ανενόχλητη απ’όλα αυτά η παρουσιάστρια να ερμηνεύει την εικόνα για το κάθε ανθρώπινο θύμα, να συμβουλεύει, να τονίζει πόσο ακίνητη και άφοβη και αδιάφορη όμως και εκφραστική πρέπει να είναι για να διεκδικήσει τη νίκη. Κι ένας μαύρος κριτής να παρατηρεί και να διορθώνει τη στάση του χεριού μιας κοπέλας, να την προτρέπει να είναι τόσο ψύχραιμη ώστε να μην μαντεύει κανείς ότι μπορεί να αισθάνεται φόβο και όμως εμείς οι θεατές διακρίναμε χαμόγελα ψεύτικης ευδίας και στην καμπύλη των χειλιών την προσπάθεια του χαμόγελου.

Παρατηρούσα και απορούσα και σκεπτόμουν. Πώς είναι δυνατόν οι μητέρες αυτών των πλασμάτων να βλέπουν στην τηλεόραση το παιδί τους να υφίσταται αυτό το απερίγραπτο μαρτύριο; Και να είμαι και γιατρός και να γνωρίζω πως υπάρχει πιθανότητα κάποιο από τα νέα αυτά παιδιά να είναι αλλεργικό σε τσίμπημα μέλισσας και αν συμβεί κάτι τέτοιο, πολύ πιθανόν να είναι μοιραίο γι αυτό το παιδί. Έχω δει να χάνεται νέος φίλος μου όταν οδηγώντας, δέχθηκε την επίθεση μιας μέλισσας που μπήκε από το ανοιχτό τζάμι και τον τσίμπησε στο μάγουλο. Και οι κριτές να μιλάνε με ψυχραιμία, γιατί το χεράκι της τάδε είχε σπασμωδική στάση αντί να είναι χαλαρό ως και χαρωπό, γιατί τα ματάκια της άλλης να φαίνονται σαν δακρυσμένα, γιατί ο λαιμός μιας τρίτης να έχει γείρει σα να θέλει να αποφύγει την επαφή…

Κάποια από τις κοπέλες στο τέλος αυτής της απαράδεκτης τελετής, είπε πολύ θυμωμένη, πως είναι κάτι που δεν θα το επαναλάβει ποτέ στη ζωή της με οποιοδήποτε αντάλλαγμα. Οι άλλες περίμεναν υπομονετικά, καρτερικά να δούνε αν συγκαταλέγονται στον κατάλογο των επιτυχημένων (πρώτο βραβείο 100 χιλ. δολαρίων αλλά και πολλά ακόμα βραβεία). Όμως στα προσωπάκια τους, τα ίχνη που άφησε αυτή η ώρα είχαν αποτυπωθεί και μαρτυρούσαν την αγωνία που πέρασαν που θα ζύγιζε πάρα πολύ στις πολύ δυσάρεστες αναμνήσεις της ζωής τους.

Ας ευχηθούμε να βρεθούν τρόποι πιο καλαίσθητοι, με πιο ευχάριστο θέαμα, πιο χρήσιμοι για την ψυχολογία μας που τόσο βάλλεται τα τελευταία χρόνια για να προωθούν τη μόδα και τα παρελκόμενά της.