Η Τελετή

 

από το "Ζωή Χαρισμένη', εκδόσεις ΙΜΤΙΙΕ, 2008

ΟΝΕΙΡΟ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ

«Όνειρο απίστευτο η λιόχαρη μέρα»

μες στου χειμώνα τη σκληρή αγκαλιά

κι εγώ του Πορφύρα βαρκούλα γυρεύω

μακριά να με πάει για λίγη χαρά.

Κουρασμένο σκαρί, τα κουπιά σκεβρωμένα

κι έχουν τόσο ξεχάσει ν’αψηφούν τ’Ανοιχτά…

τόσες οι ‘άδειες θέσεις’ τριγύρω!

και μια λέξη γραμμένη παντού, μοναξιά.

Του κάκου γυρεύω τους παλιούς μου συντρόφους

στης ζωής το ταξίδι τη γλυκιά συντροφιά

Μοναχή μου μ’αφήκαν. Κι ούτε ξέρω να λάμνω

με κουπιά σκεβρωμένα και σκισμένα πανιά.

Μα η μέρα η γαλάζια που ακόμα επιμένει

Λιόχαρη να’ναι… υποσχέσεις σκορπά

πως ΥΠΑΡΧΕΙ ΝΗΣΙ! Ταξιδιώτες προσμένει,

κι έχει πάντα για κείνους μι’ανοιχτή αγκαλιά.

Μα εγώ τώρα έχω πια συνηθίσει

τη σαθρή μου βαρκούλα τ’άχρηστά της πανιά

αραγμένη σιμά της… κι από κει ν’άγναντεύω

την ηλιόχαρη μέρα ώσπου να’ρθει η νυχτιά.

Η Αγάπη...

Η Αγάπη δεν αγοράζεται!

Η Αγάπη δεν μετριέται!

Η Αγάπη χαρίζεται!

Η Αγάπη σκορπιέται!

Η Αγάπη δεν δανείζεται!

Αν δεν έχεις, τι να δώσεις;

Σπόρους της απλόχερα φύτεψε

Μήπως έτσι τη φύτρα της σώσεις!

angel

© Oleg Oprisco

Αν...

Αν…

Αν ο υετός των δακρύων

μπορούσε να καταυγάσει το σκότος

                των αμετάκλητων ενοχών…

Αν η εαρινή ανθοφορία

                μπορούσε να σημαιοστολίσει την ανθρώπινη ένδεια…

Αν η Πίστη να εισχωρήσει μπορούσε

                μέσα στο ατσαλένιο κέλυφος της Μοναξιάς

                και της αδιέξοδης Νύχτας η κατάφαση

                στο λυκαυγές μιας πρωτόγνωρης οδοιπορίας

αν καταποντιζόταν…

Τότε της Ελπίδας το νιογέννημα

                μέσα στο λίκνο μιας σίγουρης Ανατολής

                θα σηματοδοτούσε την Ανάσταση…

Αλέξανδρος ο Μέγας

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ

Φύτρα γιγάντων!

Γυιός του Φιλίππου και του Άμμωνα Δία ο βλαστός,

κι απ’ του Αριστοτέλη τη σοφία μπολιασμένος

τη μοίρα της Ελλάδας στα χέρια σου κρατώντας

την πήρες μακριά, στα πέρατα του κόσμου να την πας.

Ακροβατώντας πάνω σε νομοτέλειες βαρβάρων,

και σε επίβουλη εχθρών κυριαρχία

Ίδιος με Άνεμο ασίγαστο και νικηφόρο

πότε μπροστά, και πότε πίσω να σαρώνεις αντιστάσεις

Και πάλι σκύβοντας με συγκατάβαση

πάνω από τον νικημένο σου εχθρό

να σπέρνεις ολούθε Ελληνικές αμφικτιονίες.

Για των λαών να πασχίζεις την ομόνοια

της γλώσσας της Ελληνικής να στήνεις θρόνο

και της ορμής σου πάντα σωστά να κρατάς το χαλινάρι.

Μεγάλε Στρατηλάτη!

Έκθαμβος ο κόσμος στο αντίκρισμα σου

Απ’ την περίσσια σου ανθρώπινη σαγήνη

κι’ απ’ την πρωτοφανέρωτη συνάμα Θεία φλόγα,

τις πύλες των λαών μια-μια θωρούνε

ν’ ανοίγονται μπροστά σου, κι απορούνε…

Κι εσύ ακάματος.  Ένα ταξίδι για μια Ιθάκη,

τη δική σου, ακολουθώντας σα θεία προσταγή.

Τι κι αν σαν άλλος Γόρδιος δεσμός

και τα τριαντατρία σου τα χρόνια ξάφνου σπάσαν;

Ήταν μακρύς του ταξιδιού ο δρόμος.

Τόσα τα πλούτη και οι έξοχες στιγμές του.

Τόση η γόνιμα σπορά που ξέμεινε
να βλασταίνει στους αιώνες

 που και της Άπιαστης Ιθάκης, Αλέξανδρε Μεγάλε,

τ’ όνειρο δικαιώνει!

ΧΑΪ – ΚΟΥ

Θυρίδα Χρόνου Διπλοκλείδωσα εντός Κάποτε στιγμές του	Σελήνης ώρα Ασημένια ξεγνοιασιά Σκιάς νικήτρα
Ω! να’ταν έστω μιας στιγμής ανασαιμιά η έλευσή του	Στητές λαμπάδες Δέντρων τραγική θανή Ανθρώπων τύψη
Φλόγες δαμάστρες Δέντρων άδικος χαμός Φύση βιασμένη	Δεν θ’ακουστούνε πια οι ύμνοι των πουλιών Δοξαστικό μας
Καρδιά του Δάσους Τάφος ζώων και πουλιών Χαράς Αυλαία	Θαύμασε τώρα Του χρωστήρα τη μαύρη ξετσιπωσιά του
Νανούρισέ με! θα κλέψω τα όνειρα να μοιραστούμε…

Κι έλαμψε…

Ημίφως. Η ζωντανή ορχήστρα παίζει ένα από τα διαχρονικά ‘μπλουζ’. Αργό, νωχελικό, γεμάτο περιπάθεια. Ένα αχνογάλαζο συννεφάκι πλανιέται ολόγυρα, οι χρωματιστοί χαμηλότονοι προβολείς από την πίστα περνούν ανάμεσά τους, με τη δέσμη τους και το κάνουν πιο πραγματικό. Τα τόσα χέρια που πηγαινοέρχονται αδιάκοπα από το στόμα στο τασάκι εμπρός του το αναπαράγουν ασταμάτητα.

            Οι παρέες στα στρογγυλά τραπέζια με τα βαθειά καθίσματα, γυρισμένα όλα προς την πίστα και όλα τα μάτια σ’αυτήν και στα ζευγάρια που αργοσαλεύουν στον μαυλιστικό σκοπό.

            Η κοντινή παρέα… Όλοι νέοι, πολύ νέοι, αποξεχάστηκαν κι αυτοί. Κάποιος σιγομουρμουρίζει το σκοπό… Η και κοπέλα με το βελούδινο μαύρο κοστούμι της αντρικής κοψιάς και το τσιγάρο κολλημένο συνέχεια στο πλάι των χειλιών, όμως με τα μαλλιά άφθονα και γυαλιστερά, χυμένα στο σακάκι, να διαφωνούν… Πως όχι, είναι πέρα για πέρα θηλυκιά η ‘κτήτωρ’ της ανδρικής μόδας. Πλάι της ο νεαρός, προκλητικά ατημέλητο το ντύσιμό του και μια αλογοουρά να σείεται σε κάθε στροφή της κεφαλής, καλοχτενισμένη και άφθονη αλογοουρά ν’αφήνει ελεύθερο το αυτί με το χρυσό κρίκο καρφωμένο στο λοβίο. Και ‘βιζά βι’, αντικριστά που λένε, η άλλη κοπελιά ανεμίζει κ’αυτή τον καπνό του σιγαρέτου της… Έχει καθίσει με πλαστική ανεμελιά βαθειά στο κάθισμα. Μαύρο σπαραξικάρδια κολλητό το φόρεμά της, έχει τελείως παραιτηθεί από τον ρόλο του τον ‘αποκαλυπτικό’. Παίζει το ρόλο κορνίζας για τους δυο τροφαντούς καρπούς που προκλητικά ξεπετιούνται στο πλούσιο άνοιγμά του.

            Δυο καλοκαμωμένες κνήμες, δύο αρμονικοί μηροί, ντυμένοι στο μαύρο διαφανέστατο ‘καλσόν’, που αφήνει να μαντεύεις ελεύθερα την κρουστή θαμπόλευκη σάρκα. Παρακολουθείς ελεύθερα με τα μάτια… Το ένα πόδι πάνω στ’άλλο, η διαχωριστική γραμμή ανεβαίνει, σκοτεινή μα ολοφάνερη, ψηλά, κάτι λευκότερο, η γραμμή έγινε ένα μικρό τρίγωνο, κάπου εκεί θα σταματούν όλα… Δεν ξέρεις, αν ο φωτισμός βοηθούσε λίγο περισσότερο, ίσως να φαινόταν και η… ‘επιγραφή’.

            Η κοπέλα κουνάει το από πάνω πόδι ρυθμικά, στο σκοπό του τραγουδιού, που τώρα είναι μια γνωστή, ζωντανή ‘σάμπα’. Παρατηρώ το νεαρό με την ακούραστη αλογοουρά που ψηλά δεμένη σείεται πάντα με την παραμικρή κίνηση… Παρατηρώ τον άλλο της παρέας που κουβεντιάζει κι αυτός σοβαρά κι αδιάφορα με την αντροφορεμένη νέα γυναίκα… Παρατηρώ… Καμιά ιδιαίτερη συγκίνηση, καμιά δόνηση στην ατμόσφαιρα, κανένα αγκίστρωμα ματιάς, εκεί, ανάμεσα στο δρόμο που ελεύθερα οδηγεί στον υποσχόμενο παράδεισο…

            Μου ήρθε στο μυαλό ένα τραγουδάκι… Ο σκοπός του καλύπτει τον ρυθμό της σάμπας εντός μου… Έτσι μούρχεται να το τραγουδήσω να τ’ακούσουν όλοι τριγύρω και να ξαφνιαστούν… Είναι κάτι ‘σκοποί’ τραγουδιστικοί και άλλοι που ποτέ δεν πεθαίνουν!

            Κάτω στο γιαλό, λοιπόν, κάτω στο περιγιάλι… Φύσηξ’ ο γιαλός κοντή νεραντζούλα φουντωτή… Και της φάνηκε ο παραστράγαλός της… ΚΙ’ ΈΛΑΜΨ’Ο ΓΙΑΛΟΣ κοντή νεραντζούλα φουντωτή.