Αντικρίζοντας τους Παραολυμπιονίκες

Αντικρίζοντας τους Παραολυμπιονίκες

Πηγή ζωής αστείρευτη

Νάματα που αναβλύζουν

Από βαθύσκιωτες πληγές σώματος και ψυχής

Μα βρήκαν δρόμους να περνούν και να νικούν

Να υψώνουν! Να καταυγάζουν σκοτεινιές

Σημαία πανανθρώπινη κι η παλληκαριά σας.

Η αλκή που αντικρίσαμε

σ’αδούλωτους αρμούς.

Φραγμοί δεν βρίσκονται για  σας

κόντρα στη λεβεντιά σας

κόντρα στην Πίστη την Αγνή

που υψώθηκε τρανή

Κι εστάθη φωτοστέφανο στα ωραία μέτωπά σας

Τη Θεία Φλόγα υπέρλαμπρη

ν’αφήσει να διαβεί.

«ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΡΟΣΙΝΗΣ – ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ, ΜΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ».

Θέατρο ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ

Οδός ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ 27 & ΜΥΚΑΛΗΣ

Μετρό, στάση «ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ»

Αθήνα

Στο θέατρο ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ ανεβαίνει το έργο της Τούλας Μπούτου «ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΡΟΣΙΝΗΣ – ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ, ΜΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ». Η παράσταση θα είναι έτοιμη στα μέσα Νοεμβρίου και αφορά τη ζωή και το έργο του εκλεκτού μας ποιητή, ο οποίος αγαπήθηκε πολύ στην εποχή του, ζυμώθηκε μ’αυτήν την εποχή και την αποτύπωσε στο έργο του, ποιητικό και κοινωνικό για να την παραδώσει στους επερχόμενους.

Πολλά από τα έργα του είναι διαχρονικά και ας θυμηθούμε την Ανθισμένη Αμυγδαλιά του που κέρδισε την αθανασία και σήμερα ακόμη τραγουδιέται. Όμως η παρουσία του διατηρείται ζωντανή και μέσα στο ομώνυμο μουσείο του*.¨

Η σκηνοθεσία είναι του      : Στέλιου Γούτη

Σκηνικά – Κοστούμια        : Γιοβάννα Πρασίνου

Μουσική                            : Μίρτσια Μακαβέη

Φωτισμοί                           : Μπάμπης Αρώνης

Περούκες – Μακιγιάζ        : Γιώργος Σκένδρος

Παίζουν οι ηθοποιοί :  Μανώλης  Δεστούνης,   Μαρουσώ  Γεωργοπούλου,  

Αναστασία Ελευθερίου,   Μαίρη  Κομματά,

Δημήτρης  Κοντοδήμος,  Εύα Στιλάντερ, 

Ελεάνα Φινοκαλιώτη.

Η παράσταση είναι κατάλληλη και για μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου με μειωμένο εισιτήριο 7,50 Ευρώ.

Για κάθε πληροφορία, τηλ:  6945 262890 και 6979 182390

---

* Μουσείο Δροσίνη (Αγ. Θεοδώρων κ’ Δημητρίου Κυριακού, Κηφισιά, www.drossinismuseum.gr) με πλουσιότατο υλικό από τη ζωή και το έργο του (κέρινα ομοιώματα, προσωπικά του αντικείμενα, βιβλία, παρτιτούρες από τα μελοποιημένα του ποιήματα, κ.ά.). Το Μουσείο Δροσίνη είναι ένας ιδιαίτερος τόπος αναφοράς για σχολεία, για ανθρώπους που ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα για τη ζωή και το έργο του, για φίλους της ιδιαίτερης ποιητικής του προσωπικότητας που πάντα διατηρείται ζωντανή.

Μνήμη Γιώργου Θ. Λαμπράκη (2)

δυο φωτογραφίες και ένα από τα ποιήματα του βιβλίου

Μνήμη Γιώργου Θ. Λαμπράκη

Εφτά χρόνια από την απουσία του πολυαγαπημένου μας Γιώργου. 

Ένα μικρό βιβλίο μνήμης και στοχασμού πάνω στην τραγική φυγή του. 

Ένα βιβλίο προσφοράς. 

Ο Παναγιώτης Τέτσης για "Το παραμύθι μιας ζωής"

Ο λόγος του Ακαδημαϊκού και ζωγράφου Π. Τέτση στην παρουσίαση στις 18.2.2010, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων για Το παραμύθι μιας ζωής.

Μου ενέπνεε ο γραπτός λόγος, είτε ποιητικός, είτε πεζός, μιαν, τολμώ να πω, μαγεία, με γοήτευε. Δεν είναι δυνατόν να το γενικεύσω, κατά την άποψή μου, πώς η απόσταση του ενός είδους από το άλλο πώς δεν είναι τεράστια. Συμβαίνει να είναι ένας πεζογράφος ποιητικότερος του ποιητή^. φτάνει να είναι φειδωλός ώστε ο λόγος νάχει το «ειδικό βάρος» του, δηλαδή αποφυγή της άσκοπης φλυαρίας. Έτσι σε παίρνει απ’το χέρι για να σε οδηγήσει σε πνευματικούς άγνωστους χώρους που δεν έχεις μαντέψει ή φανταστεί.

    Να αναφέρω από τις λίγες γνώσεις αναγνώσεις μου όχι μόνο τις προτιμήσεις αλλά τις αγάπες στις οποίες μπορεί να επανέρχομαι αναζωογονώντας το ευφρόσυνο συναίσθημα της πρώτης αναγνώσεως διατηρώντας ανέπαφη την ευδιαθεσία; Θα ήταν περιττό, γιατί όλοι έχουμε τέτοιες ιδιάζουσες εντοπίσεις ή προσκολλήσεις.

    Και να ένα βιβλίο που μας προσκαλεί και μας γεννά τέτοια συναισθήματα.

Οι τριακόσιες τόσες σελίδες του βιβλίου της Τούλας Μπούτου παρά τον αριθμό τους, μας προσκαλούν σε μιαν ανάγνωση που παρ’όλο ότι δεν απέχουν της ιατρικής επιστημονικής χροιάς εν τούτοις μας οδηγούν στα οικεία αισθήματα τα οποία πιθανόν να δοκιμάζουμε . μας αγγίζουν γιατί διατηρούν το σφρίγος.

Καθώς πήρα το βιβλίο η περιέργεια με ώθησε να ανατρέξω σε πρώτες σελίδες . βρήκα όχι μόνο διήγηση που μου προξενούσε το ενδιαφέρον μου αλλά πιο πέρα ακόμα με συνέπαιρνε. Δεν είναι δυνατόν να καθορίσω τι ασκούσε σε μένα. Μου έδινε μια ώθηση απρόβλεπτη. Και δεν μπορώ να δώσω εικόνα με λόγια τι ακριβώς ήταν^. να το ονοματήσω ποιητική; Ίσως να συνέβαλε ότι αναγνώριζα καταστάσεις που ήταν μέρος τους και δικές μου. Η εποχή της εκκίνησης ήταν εκείνη που είχα κι εγώ ζήσει. Διευκρίνιση: αν αυτές οι καταστάσεις γραμμένες από άλλον πιθανό να μην κατόρθωναν να με εκτοξεύουν. Δεν ξέρω αν τα θλιβερά δύσκολα χρόνια του πολέμου και της κατοχικής δυστυχία –που τώρα έχουν αποβάλει τα δύσμοιρα ράκη και λάμπουν μέσα στο χρόνο σαν πολύτιμα πετράδια ελπίδας και δημιουργίας που πλησιάσαμε και αγγίξαμε τους ορίζοντες – αν και τούτα με κάνουν να γίνομαι μέτοχος του βιβλίου ώστε να του δίνει την ποιητική προέκταση.

Νομίζω πως εκεί εντοπίζεται το νόημα ή το μήνυμα του βιβλίου.

Δεν πιστεύω ότι θα χαρακτηριζόταν ως αυτοβιογραφία αλλ’ούτε μυθιστόρημα^. Είναι διήγηση καρδιάς.

Παρ’όλο ότι εξιστορούνται προσωπικά αλλά και γενικότερα συμβάντα κοινωνικά σχεδιασμένα, με πιστή ακρίβεια, σαν από χέρι ζωγράφου με την αρετή του σχεδίου – όπως π.χ. τα αχειροποίητα σχέδια του Μέμπλιν ή κι ακόμα του συγχρόνου μας Χόκνεϋ – εν τούτοις εκεί ακριβώς μέσα περικλείεται η χροιά της ποιητικής μαγείας.

Τι και πώς εισέπραξα από το βιβλίο κατά προσωπική μου εκτίμηση ως προς τα συμβάντα: θα το διαιρούσα σε τρία τμήματα. Στο πρώτο μέρος ούτε η συγγραφέας ούτε ο ομιλητής υποψιάζονται την ύπαρξη ο ένας του άλλου^. όμως τα βιώματα των χρόνων εκείνων της εφηβείας, που συμπίπτουν με τις προβληματικές και θλιβερές εθνικές και διεθνείς περιστάσεις, είναι κοινά. Μια παλιά παραπανήσια κουβέρτα που μεταμορφώνεται σε επανοφώρι, η έγνοια για τον επιούσιον, η έγνοια για την εκπλήρωση των απαιτήσεων για καλύτερες σπουδές, η έγνοια για τους φίλους, η έγνοια για την υποδοχή των διδασκομένων από τους δασκάλους είναι σημεία συμπτώσεως της σπουδαστικής εποχής. Η συγγραφέας σπουδάζει την ιατρική επιστήμη, ο ομιλητής Καλές Τέχνες. Και να η κοινή ιδιότης. Και οι δυο υφίστανται τον ίδιο Καθηγητή της Ανατομικής^. άτεγκτος, κόβει κεφάλια. Χρυσά γυαλιά, ανασηκωμένο το ένα φρύδι, παντελής απουσία χαμόγελου^. χολή και τίποτ’άλλο: «Πηγαίνετε δεσποινίς, πηγαίνετε κύριε» (εννοείται απόρριψις). Η Δεσποινίς Σουβαλιώτου επανήλθε δις και απεπέμφθη για να επανέλθει Τρίτη φορά που δεν επέτρεψε στον δικτάτορα καθηγητή να έχει την σαδιστική ηδονή να την απορρίψει. Τον εκδικήθηκε αναγκάζοντάς τον να την βαθμολογήσει με 8 1/2.  Όσο για εμένα, υπήρξα πιο τυχερός, στη μόνη περίπτωση των μαθητικών χρόνων που αναγκάστηκα σε επανεξέταση από τη μόνη αποτυχία ήταν εκεί. Το πώς γλύτωσα δεν θυμάμαι. Ο αδέκαστος «Άγγελος Μιχαήλ» με την ρομφαία επαίρετο ότι εδίδασκε στους μελλοντικούς καλλιτέχνες εξ ίσου επίμονα και λεπτομερώς όσο και στους γιατρούς. Δεν είχε αντιληφθεί τι έπρεπε να διδάξει.

Κάποιο βράδυ δειπνεί η νεαρή φοιτήτρια στου «Διάσημου» στην ακτή κάτω του Πασαλιμανιού^. σε γειτονικό τραπέζι ο γοητευτικός Απόλλων^. ώριμος άνδρας, ο πασίγνωστος όχι μόνον στον Πειραιά, ο μέγας χειρουργός εκείνος που επρόκειτο λίγο μετά, μελλοντικά να της μεταδώσει την λάμψη του φωτός του. Αυτός που επρόκειτο να ανάψει τη φλόγα ενός νέου κλάδου της επιστήμης και συνδεθεί η ζωή και η επιστήμη των δυο αλλ’ατυχώς όχι μακρύ χρόνο. Ο «Λευκός Σταυρός» το επιτελείο του –στην κορυφή το δίδυμο του ζεύγους Λαμπράκη – δέσποζε στον ιατρικό κόσμο του Πειραιά και πέραν. Ο «Λευκός Σταυρός» έλαμπε κατάλευκος. Κι ακτινοβολούσε καταμεσής του Πασαλιμανιού. Μπρος του ο «Όμιλος Ερετών», το πιο πρώιμο ευγενές αθλητικό σωματείο της Νεώτερης Ελλάδος, παρά δίπλα η παραδοσιακή λαϊκή τέχνη του θεάτρου σκιών του Χαρίδημου. Κι από την άλλη πλευρά «Το Μοντέρνο». Καφενείο που μέχρι το 1970 σερβίριζε λεμονάκι γλυκό κουταλιού. Ένα κομμάτι πόλεως του «ευ ζειν» γιατί πράγματι ο «Λευκός Σταυρός» σου προσέφερε το «ευ» της υγείας, τη σιγουριά^. ήταν το «Θεραπευτήριο». Τα δυο κρατικά τότε, Τζάνειο και Σαπόρτα, σκίαζαν ως προθάλαμοι υποψηφιότητας για τον άλλο κόσμο. Ακολουθεί – ως προς εμένα, μια μέση περίοδος την οποία γνωρίζω από πληροφορίες.

Βρίσκομαι στον Νέον Λευκό Σταυρό πριν από 25 χρόνια και κάτι, φροντίζοντας δυο συγγενικά μου πρόσωπα, την μητέρα και τη θεία. Την Κλινική διευθύνει ο Παντελής, σπουδαίος μεταξύ των σημαντικών Καρδιολόγων. Γνωριζόμαστε από το Παρίσι. Ένας ευγενικός, λεπτός εις συμπεριφορά, πράος^. κατείχε την ηρεμία που του έδινε η εδραίωση του ολοκληρωμένου επιστήμονος – ανθρώπου. Ενέπνεε εμπιστοσύνη. Πλησιάζω την πόρτα του γραφείου του, είναι απασχολημένος, σε λίγο πέφτει το βλέμμα του κατ’επάνω μου, έχουν γκριζάρει τα μαλλιά του όπως και τα δικά μου, κοντοστέκεται, με κοιτάζει δευτερόλεπτα, ακολουθεί αναγνώριση και η οικειότης. Η Τούλα, που γνωρίζω τότε, είναι το δεύτερο σκέλος. Η Κλινική λειτουργούσε άψογα με την ανθρώπινη φιλική αντιμετώπιση του ασθενούς. Η περίθαλψη και φιλοξενία των δικών μου οικεία.

Ο Παντελής ατυχώς, αρκετά νέα έχασε τη σκυτάλη. Σιγά σιγά επίμονα προσπάθησε να αναλάβει. Είχα δείγματα της θέλησής του όταν πια είχε κατορθώσει να γράφει, τις λίγες λέξεις χαιρετισμού σε απάντηση της ευχετήριας κάρτας που δεν παρέλειπα να του στέλνω στην 27^η Ιουλίου. Η τελευταία δεν τον βρήκε.

Η αποκάλυψη της λογοτεχνικής δράσης της συγγραφέως Τούλας Μπούτου την οποία ωε τότε δεν εγνώριζα ήταν το στίγμα αμέσως πνευματικής επαφής και αμοιβαίας κρίσεως εις εκτίμηση του έργου. Εκτίμηση και φιλία που ανάγεται εις εικοσιπενταετία και άνω όπως είδατε.

Το βιβλίο τούτο είναι λυρικός ύμνος ζωής αλλά και σπαραγμός.

Είναι πνευματική δωρεά προς όλους εμάς

Σχετικά με την εκδήλωση στο Π. Κ. του Δ.  Αθηναίων για Το παραμύθι μιας ζωής, δείτε εδώ

Το παραμύθι μιας ζωής

Μερικές μόνο από τις κριτικές που έλαβε το βιβλίο...

«...Είναι μια υπέροχη μυθιστορηματική αυτοβιογραφία, που κι αν δεν ήταν η αυτοβιογραφία μιας εκλεκτής φίλης, θα την απολάμβανα το ίδιο, σαν μια εξαιρετικά καλογραμμένη μυθιστορία.

            Η μεγάλη αρετή τούτης εδώ της γραφής σας, είναι ότι πετύχατε να δώσετε στο υποκειμενικό, τις διαστάσεις του αντικειμενικού. Κι αυτό είναι το χαρακτηριστικό της αληθινής λογοτεχνίας, της Τέχνης γενικότερα. Στη δική μας ζωή, ο καθένας μας βρίσκει κάτι, που μοιάζει δικό του.

            Θα’λεγα πως το ‘παραμύθι’ σας είναι κι ένας ύμνος στην ομορφιά του έρωτα, αν δεν είχε μέσα του και τόσο πόνο και τόσες θλιβερές συγκινήσεις.

            Αλλά στο ‘Παραμύθι’ της η Τούλα Μπούτου, δεν κλείνει τα όρια της αφήγησης στον πολυτάραχο βίο της. Προσδίνει σ’αυτή την ‘κατάθεση ψυχής’ ξεχωριστό μέγεθος, με ενδιαφέρουσες κοινωνικές εμπειρίες, αξιοσημείωτα γεγονότα της ιατρικής και ιστορικές στιγμές της πόλης που ζει (…)»

Γιώργος Ν. Κάρτερ

14.9.2010

«...Αριστουργηματικό, έξοχο έργο... Κάνατε λαμπρά που προτιμήσατε απερίφραστα υποκειμενικό, έξομολογητικό χαρακτήρα αφού χάρη στην μαγεία, την αλχημεία που διακρίνει τη γραφή σας, κατορθώνετε να ταυτίζεται ο αναγνώστης, με τις τελείως προσωπικές περιπέτειές σας και να αισθάνεται πως έχουν γίνει δικές του περιπέτειες...»

Θανάσης Νιάρχος

30-4-2011

«...Είναι τόσο κριτικά δοσμένη όλη η έρευνα της ζωής μιας οικογένειας με τόση παρατηρητικότητα, που προσφέρει μια μοναδική ικανοποίηση ψυχής ακόμη και στους αναγνώστες. Γιατί μεταδίδει τον οικογενειακό δεσμό, τους σκληρούς αγώνες, την αγάπη και την ευτυχία και προσθέτει με την λογοτεχνική ικανότητα της έκφρασής της τον πνευματικό και ψυχικό τους κόσμο, όπως τον ένιωσαν, όπως τον έζησαν.

            Απλώνεται στο έργο Το παραμύθι μιας ζωής μια ευεργετική ένταση και μια εκτίμηση για μια ζωή που έδωσε συνειδητοποιημένα.

            Στέρεα βήματα και καθοδηγητικά.

            Δεν θα παραλείψω να προσάψω και τη συνθετική της ικανότητα, που είναι απέριττη και με παραστατική αφήγηση, με μια σωστά δομημένη δημοτική γλώσσα.

            Διαθέτει όλες τις αναμφισβήτητες αρετές πεζογράφου –κι όχι μόνο – που παραμένουν υποδειγματικές, γιατί δεν προκαλούν πλήξη και γιατί ανυψώνει τους στοχασμούς και πλαταίνουν τη σκέψη»

Ευαγγελία Μισραχή

Δισέλιδο αφιέρωμα από το Πειραϊκό Λεύκωμα στο 'Παραμύθι μιας ζωής'

απαιτείται δεξί κλικ στις εικόνες και επιλογή "άνοιγμα συνδέσμου σε νέο παράθυρο"

για μεγέθυνση ανάγνωσης

Η γλώσσα μας και το σήμερα

Η γλώσσα μας και το σήμερα

T

ο γλωσσικό ζήτημα είναι ζήτημα διανοητικό. Όπλο του είναι ο Λόγος. Και ο λόγος μπορεί να κόβει. Ξίφος Λόγου, λέει ο Σοφοκλής. Κι ο Παλαμάς, που ως φαίνεται πολλά ήταν τα κοινά με της σημερινής ζωής δεινά που απασχολούσαν την κοινωνία του, λέει: «Το μόνο ζήτημα μέσα στο Σουλτανάτο του ρουσφετιού που μπορείς να το κράξεις ιδεολογικό είναι το Γλωσσικό ζήτημα».

Αλλά και ο Σολωμός θα ταυτίσει τη Γλώσσα με το υπέρτατο αγαθό, την Ελευθερία. «Δεν έχω τίποτ’ άλλο στο μυαλό πάρεξ Ελευθερία και Γλώσσα».

Η γλώσσα είναι το όργανο επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Και τα ζώα έχουν τη δική τους «μιλιά» όμως ο άνθρωπος, χάρη στην εξελιγμένη δομή του εγκεφάλου του και την ύπαρξη κέντρου λόγου στην αριστερή συνήθως κροταφική χώρα, είναι προικισμένος με την ικανότητα να εκφράζεται σ’ ένα πλήθος από «γλώσσες» των διαφόρων λαών. Η γλώσσα λοιπόν είναι το «όργανο» και οι λέξεις τα «σύμβολα».

Όσο πιο μακροχρόνια η ύπαρξη και η πορεία μέσα στο χρόνο μιας γλώσσας, τόσο πιο πλούσια σε «σύμβολα», δηλαδή σε λέξεις, που την αποτελούν. Υπολογίζεται πως η Ελληνική Γλώσσα (και ανάλογα η αγγλική π.χ. καθώς και άλλες γλώσσες καλλιεργημένων λαών) έχει 500.000 λέξεις. Συμπεριλαμβάνονται βέβαια τεχνικές, επιστημονικές λέξεις και ιδιωματισμοί, που μόνον σε πολύ ειδικές περιπτώσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν. Στην καθημερινή ζωή και επαφή των ανθρώπων μόνο ένας πολύ μικρός αριθμός σε σύγκριση θα μπορούσε να εκφράσει τις λέξεις που ακούγονται. Γύρω στις 1000 με 2000.

Η δική μας γλώσσα με τη δύναμη και την αυτοτέλειά της πορεύτηκε μέσα στο χρόνο πάντα νικώντας αυτό το χρόνο. Δεν την απορρόφησε ποτέ κανένας λαός απ’αυτούς που επιβουλεύτηκαν την ελευθερία και την ανεξαρτησία της Ελλάδας. Ζώντας πάντα μέσα στο στόμα του Λαού εξελίσσεται και διαμορφώνεται. Όμως οι ρίζες της πάντα οι ίδιες. Μια είναι η γλώσσα κι ας φαίνεται τόσο διαφορετική στη σημερινή μορφή της από κείνη των αρχαίων μας προγόνων.

Εκείνο που μας τρομάζει σήμερα είναι η γλωσσική μας ένδεια. Γιατί ενώ ο πλούτος της ελληνικής γλώσσας είναι τόσος και ζηλευτός, γιατί δεν τον χρησιμοποιούμε; Γιατί την κακοποιούμε τη γλώσσα μερικές φορές; Τι περισσότερο φταίει; Πού η παιδεία μας δεν ανταποκρίθηκε; Πού ολιγώρησε; Πόσος είναι ο κίνδυνος; Είναι κάτι το παροδικό αυτό το φαινόμενο της φτωχής γλώσσας και γρήγορα θα βρει πάλι την ανοδική της εξέλιξη; Είναι ένα φαινόμενο της γενικής φτώχειας και «λειψυδρίας» του καιρού μας; Είναι πάντως ένα πραγματικό γεγονός που πρέπει να μας απασχολεί.

Ακούμε τόσο συχνά από το στόμα των νέων κυρίως, συνεχώς επαναλαμβανόμενες άκομψες λέξεις που δεν συγκρίνονται με τις αντίστοιχες δικές μας. Λέξεις αταίριαστες που μας ξαφνιάζουν δυσάρεστα. Που μας προβληματίζουν. «Η γλώσσα μας», έλεγε ο Κ. Παλαμάς –ένας από τους κορυφαίους στον αγώνα για τη γλώσσα – «είναι εύκολη σαν το νερό που τρέχει, της πηγής και δύσκολη σαν τ’ άλογο τ’ ακαβαλίκευτο». Μια ευλύγιστη γλώσσα λοιπόν, που κυλά αβίαστα σα νερό, αλλά μπορεί να αγριέψει και να γίνει αδάμαστη σαν το ακαβαλίκευτο άλογο αν δεν ξέρεις να το χρησιμοποιήσεις. «Πρώτα απ’ όλα πρέπει να ξέρεις να εξουσιάζεις αυτό το όργανο», έλεγε ο ποιητής Ντ’Ανούτσιο για το πολύτιμο όργανο της Λογοτεχνίας, τη Γλώσσα.

Καμιά άλλη γλώσσα στον κόσμο εξόν από την Ελληνική δεν έχει εισχωρήσει περισσότερο, δεν έχει χαρίσει λέξεις στις γλώσσες των άλλων λαών. Στις επιστήμες, στις τέχνες, σ’ όλες τις εκφράσεις της καθημερινής ζωής, παντού θα βρεις αν λίγο ψάξεις λέξεις καλοβαλμένες και αμετακίνητες, ελληνικές λέξεις.

Πρώτη δημοσίευση στην εφημερίδα Η Τόλμη (6.3.1993)