Η πείρα μου

Ζωή χαρισμένη

Ιστορίες που αφορούν το κορυφαίο ανθρώπινο δώρο, δωρεά ζωής από άνθρωπο σε άνθρωπο

Έκδοση Ινστιτούτου Μελέτης της Τοπικής Ιστορίας και της Ιστορίας των Επιχειρήσεων, 2006

Στα χρόνια της καταχνιάς

Το εξώφυλλο από τον Ακαδημαϊκό - ζωγράφο Παναγιώτη Τέτση

Αφορά τα χρόνια της Κατοχής ιδωμένα με τα μάτια ενός παιδιού.

Αναφέρεται στη δράση και τις περιπέτειες νέων ανθρώπων που πέρασαν τις δυσκολίες

της σημαδεμένης και αθάνατης ιστορικά εποχής

Έπαινος της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς

Αναπολώντας…

Αναπολώντας…

Σαν αστραπή στο νου μου φέγγουν

εκείνα τα παλιά κι αγαπημένα

απ’τη ζωή μου πια ξενιτεμένα

κι αλαργινά

Στα χαραγμένα ΄χνάρια περπατούνε

μ’αγγίζουν, με χαϊδεύουν, με φιλούνε

σαν τωρινά.

Κι εγώ ξεχύνομαι σ’ένα χορό μαζί τους

στροβίλισμα, μια μέθη που ανασταίνει.

Κρασί που την καρδιά μου την ευφραίνει

τόσο γλυκά.

Αντίκρυ η κλεψύδρα που αργοστάζει

του χρόνου κλέβει αδιάκοπα τη μοίρα

κι η γνώση μου με την ολέθρια πείρα

μ’ αναρριγά.

Πειραϊκά Γράμματα, τεύχος 69

το εξώφυλλο του νέου τεύχους και τα περιεχόμενα

ΑΣ ΗΤΑΝ!

ΑΣ ΗΤΑΝ!

Ας ήταν! Μια πρωτοχρονιά

νάρθει να περπατήσει

σ’ένα κόσμο νιογέννητο

στο Λίκνο της Ειρήνης!

Απλόχερα τα δώρα της

τριγύρω να σκορπίσει!

Νάναι αυγής προμάντεμα

Ανασαιμιά γαλήνης!

Ας ήταν!

Νάχει σβηστεί απ΄τη μνήμη μας

η αντάρα των πολέμων.

Και μήτε λιανοντούφεκα

πουλιά να κυνηγούνε!

Χέρια του Κάιν, ασήκωτα

στο μίσος να γενούνε!

Κι αίμα, πληγές, κατατρεγμοί

στο φύσημα τ’ανέμων!

Η Λευτεριά πανόμορφη

στου κόσμου όλα τα μάκρη

να διαφεντεύει τις ζωές.

Να γνέθει την ελπίδα.

Κι ατόφιο υφάδι της

ν’απλώνεται απ’άκρη σ’άκρη.

Από ανθρώπινη βουλή

ποτέ πια καταιγίδα!

Χέρια λευκά και μελαμψά

και κίτρινα, δεμένα

σε μι’αλυσίδα άσπαστη,

του φόβου καταλύτρα!

Στου μίσους πισωγύρισμα

δεν θάχει πια τη γέννα,

όσο η ομορφιά θα ξεπηδά

από αγάπης μήτρα!

Ας ήταν!

Από την ποιητική συλλογή Με μιαν ανάσα

Ουδέν κακόν…

Ναι. Είναι αλήθεια πως τα ρητά των αρχαίων προγόνων μας είναι αποστάγματα σοφίας και λαμπερής αλήθειας.

Μέσα σ’αυτή την πρωτοφανέρωτη παγκόσμια αναταραχή που βιώνουμε και που βέβαια κάθε χώρα, κάθε λαός και κάθε ανθρώπινο πλάσμα τη ζει και προσπαθεί να βρει τη λύση, την διέξοδο, να μαντέψει και να πράξει ανάλογα με την όποια εξέλιξη – σιγά-σιγά και «ανεπαισθήτως» και άλλα παράξενα μας κινούν την προσοχή, μας αφήνουν έκπληκτους ν’ατενίζουμε και μια κάποια άλλη όχθη…

Σα ν’ανοίγει ένα κρυμμένο ως τώρα μονοπάτι, παραμερίζοντας αγκαθόκλαδα, πέτρες μικρές αδιάβατες, συρματοπλέγματα της απελπισίας και της άρνησης… Ένας ούριος άνεμος σα να φυσά κάποιες στιγμές κόντρα στις αναθυμιάσεις. Κάποια δροσερή ανάσα στιγμής στα μαραμένα στήθη… Ο καθένας γύρισε προς τον διπλανό του, αυτόν που στην ίδια πορεία της απελπισίας κινούσε τα βήματά του. Άπλωσε το χέρι, άγγιξε κάποιο χέρι πιο παγωμένο. Καθρέφτισε τη ματιά του στα μάτια που προσπερνούσαν γεμάτα κατήφεια. Μια νεογέννητη, απρόσμενη, καλόδεχτη σκέψη: «Τόση δυστυχία τριγύρω, πρέπει να βοηθήσουμε αυτούς που υποφέρουν περισσότερο». Παιδικά χαμόγελα που πάγωσαν… Στόματα που ξεράθηκαν από δίψα. Καρδιές που χάνουν παλμούς… Θα φτάσουν στον στερνό. Να ανάψουμε ένα φως, όσο μικρό, να παλέψει κάποιο από το σκοτάδι…

Είναι δυνατόν ν’αγνοούμε; Στην ατελείωτη σειρά της αναμονής σε κάποια τράπεζα, υπηρεσία, σημείο κάποιας παροχής… ακούστηκαν «περάστε μπροστά, δεν πειράζει, αφού δεν μπορείτε»… Περάστε… Πάρτε…

Ακόμα κι ένα χαμόγελο αλληλεγγύης – συμπόνιας – συμπαράστασης… Όλοι είμαστε συνάνθρωποι! Να σηκώσουμε το λιθαράκι εκείνο που μπορεί ο καθένας μας να σηκώσει. Συνάνθρωποι! Γινόμαστε ένα! Ένα! Πλάσμα που κινδυνεύει, ας γλιτώσουμε τον παρασυρμένο από το ρεύμα της απώλειας… Να κρατήσουμε, να ζεστάνουμε τον συνοδοιπόρο.

Δεν ξεχνάμε τις αγριάδες των καιρών… Τα κακά ένστικτα που θεριεύουν στη δίνη της ανασφάλειας, όχι, δεν τα αγνοούμε. Όμως, η διελκυστίνδα καλά κρατεί. Χίλιοι οι τρόποι για ν’ανατρέψουμε την κατηφόρα της συμφοράς, η Φαντασία βρίσκει κι άλλους κάθε μέρα! Θα τον γυρίσουμε πίσω τον Ήλιο! Ναι! Σίγουρα ναι!

Οι ευχές για τα Χριστούγεννα και τον καινούργιο χρόνο που καταφθάνει απτόητος, θα είναι πιο «αντικρυστές», πιο «ζεστές», πιο «σκεπτόμενες», πιο «πικροχαμογελαστές» τούτη τη φορά.


Δημοσιεύτηκε και στην ημερήσια εφημερίδα του Πειραιά, Ο Δημότης.