Το νέο βιβλίο της ΤΟΥΛΑΣ ΜΠΟΥΤΟΥ

Σύντομα θα κυκλοφορηθεί το νέο βιβλίο της Τούλας Μπούτου.

Το βιβλίο θα είναι:

Διαδρομή  σε παραμύθια, που δεν είναι παραμύθια.

(Για μεγαλύτερα παιδιά)

ΑΔΑΜΑΝΤΙΟΣ ΚΟΡΑΗΣ

Δάσκαλος του Γένους.

Γιατρός που δεν άσκησε Ιατρική. “Αυτοσχέδιοι στοχασμοί” που γέμισαν ενθουσιασμό τις Ελληνικές ψυχές.

“Γλυκομίλητος Κοραϊσμός” αναφέρει ο Παλαμάς.

Βοήθησε τον Φιλελληνισμό με την μελέτη του στα Γαλλικά “Σύγχρονη κατάσταση του πολιτισμού στην Ελλάδα”.

Πέθανε το 1833 στο Παρίσι αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά πως η Ιατρική συνδυάζεται και ταυτίζεται με τη Φιλοσοφία – την Τέχνη – και την Λογοτεχνία.

Τούλα Μπούτου

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΛΠΙΔΑΣ

Το ρεπερτόριο των παραστάσεων του Θεάτρου ΕΛΠΙΔΑΣ δεν έχει ακόμα συμπληρωθεί τελείως, περιμένουμε σημαντικές συμμετοχές, που θα οριστικοποιηθούν απολύτως μέχρι τέλος Ιουλίου.

Υπενθυμίζουμε ότι η έναρξη των παραστάσεων θα γίνει τον ΟΚΤΩΒΡΙΟ.

ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΗΛΙΟΣ

Και τώρα που τον ήλιο

αλλάξαμε ματιά για να τον δούμε

αλλάξαμε τη θέση στην καρδιά μας

όπου κρατούσαμε για κείνον…

Τη θέση του στο κέντρο της ψυχής

για να σκορπίζει το μυστικό του φως

μόνον για τις εντός μας ανάγκες

                          Τώρα…       

που απομυθοποιήθηκε η χάρη του

και η πλατειά παλάμη του

που σκόρπιζε αφείδωλα

            τα μήλα των εσπερίδων

έκλεισε σε μια γροθιά απειλής

            Σηκωμένη γροθιά τρόμου

ανάμεσα σε κείνον και σε μας,

μαύρα γυαλιά, αδιαπέραστα

έγιναν απαγορευτική πινακίδα

            της όποιας Έλευσης

              της όποιας αναγνώρισης.

Τούλα Μπούτου

Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΔΑΣΩΝ

Με ψυχική οδύνη ακούμε πάλι για τις πυρκαγιές που «δυστυχώς πιστεύουμε οι πιο πολλές με σχέδιο» κατακαίουν το κατακαμένο πράσινο της χώρας μας, το οποίο δυστυχώς δεν είναι πια εκείνο που ήταν. Και ανακαλώ πάλι στη μνήμη εκείνο το μικρό μου ποίημα «Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΔΑΣΩΝ» που εκφράζει την ανήσυχη πίκρα για ένα από τα πολλά κακά που συμβαίνουν.

Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΔΑΣΩΝ

Έτσι, σαν έπεσε η νυχτιά

στο δάσος το καμένο πέρα ως πέρα

ήταν πιο μαύρη η Σιωπή

κι’ από τη σκοτεινιά της…

Ο ήλιος στην απτόητη πρωινή έλευσή του

έφερε πάλι το φως

γυρεύοντας το πράσινο μελωδικό δοξαστικό του

Όμως μόνον ένα ανάκουστο “τετέλεσθαι”

κι’ από το τελευταίο κάρβουνο – κλαδί.

Κι η Ανθρώπινη υπογραφή

με την ανώφελη πια περίσκεψή της…

Τούλα Μπούτου

ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ…

Μέσα στην τεχνητή ευτυχία

των φώτων της νύχτας

περπατούσαμε γοργά. Αμέριμνοι.

Θυμίαμα ζωής στον αγέλαστο Θεό

η γλυκειά τους ανταύγεια

Προσδοκία ανέφελου ουρανού. Αστεριών ασπασμοί

πίσω απ’ τη νικητήρια λάμψη της

Κι ήρθε απ’ τα ουρανοθέμελα…

η απρόσμενη μπόρα.

Ξαφνική. Αναπάντεχη. Ανελέητη.

«Κανείς δε σκέφτηκε να κρατήσει ομπρέλα»

Είπε κάποιος δίπλα μου

Και προχωρήσαμε όλοι σκυφτοί

Μπορεί και νικημένοι.

Τούλα Μπούτου

ΠΡΟΔΟΜΕΝΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Φεγγάρι μου!
που περιφρονείς τη νεκρή σου έρημο
Με μιαν επιμονή χωρίς ελπίδα.
Φεγγάρι μου αργυρό. Τραγουδισμένο μου φεγγάρι.
Σε προδώσαμε!
Ξεγελάσαμε την εμπιστοσύνη σου.
Παραβιάσαμε το θανάσιμο μυστικό σου.
Το φύλαγες καλά κλεισμένο στο σκληρό σου κέλυφος.
Σαν μαργαριτάρι ανεκτίμητο.
Σαν άβυσσο αγκαλιασμένη το θείο φως.
Σα βάραθρο ντυμένο την πράσινη μαγεία!
Το φύλαγες!
Άστους να πλανώνται στο φως μου, έλεγες.
Άστους να ερωτεύονται στους δρόμους
που τους χαράζω στα σκοτάδια της νύχτας
και να μου γράφουν ύμνους μιας φρούδας ομορφιάς.
Άστους να με διαβάζουν στα παιδικά τους όνειρα
και να μ’ αναζητούν στ’ αβέβαια ταξίδια τους.
Και ‘μεις-αναζητήσαμε τον θρίαμβο στην κατάχτησή σου.
Στήσαμε τη σημαία της ανθρώπινης ματαιοδοξίας μας
πάνω στην άσπρη τέφρα σου.
                                                                                Μ’ αλαλαγμούς χαράς.
                                                                                      Με ιαχές θριάμβου.
Καταχτήσαμε τη βέβαιη Απουσία
Και χάσαμε το δικαίωμά
                                                                                            της Αναζήτησης.

Τούλα Μπούτου, από την ποιητική συλλογή «Με μιαν ανάσα»